[Zenobia]

                                             - 2 -

Narwała więc duży bukiet, ułożyła kwiaty równiutko w koszu i poniosła do chaty…
 a w nim z pomiędzy maków i rumianku- spore wiązki zielonych konopi wystawały. 
- Uf ! Niewiele brakowało, a bydle łaciate cały zagonek maryśki by zżarło.... 
Pewnie już wcześniej zasmakowało w zielsku nad potokiem, dlatego mleko dawało wściekłe choć smakowite
 i kolorowe wizje przywołujące.



 
Lecz cóż to za postać na horyzoncie zamajaczyła ?
 Czyżby to znany we wsi ze swych dziwacznych skłonności stary i poczciwy emeryt, hodowca owiec i amator kwaśnych jabłek..? 
Stare panny nazywały go Mekintosz, bo mu z ust jabolem zalatywało a o jego słabości do wełnianych stworzeń krążyły we wsi legendy. 
Wielkim uczuciem ów pasterz darzył mięciuchne i beczące bezmyślnie stworzenia. 
Jedną z nich przed laty tak wielce umiłował, że żonę i dziatwę z chałupy wygonił, 
a sam w zakazanej rozpuście zatopił się po uszy. 
Każdego wieczora pod oknem jego chaty się przyczaiwszy, można było usłyszeć odgłosy grzeszne.
Tym razem, po nocy upojnej-mecząca i słaniająca się giczałach owieczka udała się do zagrody
 gdzie odpoczywało całe stado cieplutkich i białych zwierzątek.