[Zenobia]

Kolejna opowiastka nie podlegająca ocenie.
 W całości, jest to mieszanka mojej zwariowanej wyobraźni i dwóch kieliszków wermutu... z całkowitym lekceważeniem interpunkcji.
Jeśli ten wstęp cię jeszcze nie zniechęcił- poczytaj.

                                      „Ósmy dzień tygodnia czyli długo i bez sensu…”
                                                                     - 1 -
 Za górami, za lasami, we wsi wymyślonej żyła sobie pewna starsza pani, która wciąż widziała w sobie mała dziewczynkę. 
Miała takie prawo, gdyż we wsi onej od czasów niepamiętnych był zakaz używania zwierciadeł. 
Owa starowinka była biedna i samotna ale zawsze uśmiechnięta...  Biegała po łące na bosaka i wąchała barwne kwiecie. 
Pewnego razu beztrosko hasając wdepnęła w krowi placek. 
- O qurna ! –zawołała rozglądając się wokół. 
Usta niewinne zacisnęły się w wąską, siną podkówkę a błękitne oczęta, które teraz zrobiły się niczym nocne, 
pełne złotych gwiazd niebo, spoczęły na pasącej się przy strumyku- Bogu ducha winnej- krasuli.

Przez siwe i rozczochrane czacho-głowie, myśli mordercze popłynęły wartkim potokiem... i wtedy go znalazła.
 Drewniany, gruby i z jednej strony zaostrzony. Osikowy pewnikiem, bo tylko osiny, od wieków wioskę okalały. 
Tyle, że nie zaszczyt statecznej kobiecinie kołkiem krowinę mordować.
 -Do chałupy pójdę- pomyślała... tam w sieni, niczym giermek wierny, o ścianę oparty stał kałach, 
sowieckim zbrojnym zarekwirowany w ostatniej bazarowej potyczce. 
I stanęła oko w oko z bydlęciem na niwie szmaragdowej i ukwieconej.
 Z jednej strony para krowich rogów, z drugiej piękne, stalowe, pulsujące przedłużenie delikatnych kobiecych rąk.
 W tym momencie babsko obudziło się, bo to drzemka tylko była a przecież na pachnącej wiosennym 
kwieciem łące nie jest zdrowa i dziwne sny przywołuje.