[polliter]

Mniejsza... Ciekawsze , że Piłsudski puki żył , rozpaczliwie szkał pretekstu , zeby napaść na niemcy i to by załatwiło sprawę, bo były jeszcze prawie bezbronne.

Jeszcze ciekawsze jest to, że Hitler szanował Piłsudskiego i wypowiadał się o nim z szacunkiem. Jest nawet fotka, na której modli się nad trumną Marszałka.

Sam pakt z Niemcami ograniczyłby straty Polski, ale byliśmy zbyt skorzy do bitki. Samo zniszczenie Warszawy było ogromną tragedią, podczas gdy kraje, które kolaborowały albo szybko się poddały ocaliły nie tylko zabytki, ale i ludność cywilną.
Skończyliśmy po stronie zwycięzców, ale jakim kosztem? Nawet nie braliśmy udziału w defiladzie zwycięzców. Podczas, gdy pysznie maszerowali tam tacy Francuzi czy Angole, którzy bez pomocy europejskich żołnierzy (w tym, w dużym stopniu, Polaków) i Amerykanów zostaliby podbici w trymiga. 
Zychowicz podpowiada, że trzeba było zachować się jak inne kraje - szybko się poddać i w odpowiednim momencie zmienić front.
Oczywiście, tak słodko wygląda to z naszej perspektywy czasowej i politycznej sytuacji, ale trzeba brać pod uwagę polski honor, który nie pozwalał Beckowi na kapitulację i sojusz z Niemcami. Niemcom zależało na sojuszu z Polską, by mieć łatwiejszy dostęp do osłabionej czystkami Rosji (Stalin musiał odbudować kadrę dowódczą, którą sam wykończył, panicznie potrzebował czasu), ale Polska się postawiła, więc Hitlerowi zostało podpisać pakt ze Stalinem, "załatwić" najpierw polską sprawę, tracąc cenny czas i dopiero potem ruszyć na Rosję. Okazało się, że za późno.

To wszystko, to oczywiście gdybanie, bo wszystko mogło się potoczyć zupełnie inaczej, ale mogło też potoczyć się zgodnie z tym scenariuszem. Prawdopodobne są wszystkie wersje. Nawet te najbardziej nieprawdopodobne.