[Zenobia]

Nie jestem facetem więc napiszę tylko kilka słów na ten temat, bo to przerabiałam.
Gdy próbowałam wyprostować to, co krzywiło się na samym początku mojego związku- to  dużo marudziłam i - jak to mówił mój mąż- zawracałam dupę.
Potem dużo płakałam, ale to też nic nie dało, bo w ten sposób niszczyłam samą siebie.
Aż nadszedł czas, że musiałam  nauczyć się kłamać- czyli mówić to, co chciano usłyszeć.
Następnie przyszedł czas milczenia, bo bunt przeciw silniejszemu przeciwnikowi potrzebuje ciszy i czasu na przemyślenie strategi.

Mój mąż mówił wtedy : "Potrzeba było lat i nerwów abym sobie wychował żonę. Teraz baba chodzi jak szwajcarski zegarek".
Gdyby głupek wiedział ...