[hogan]

A ja myślę, że dinozaury jeszcze mogły istnieć. Poza tym co do reszty zwierząt, nie sądzę aby w ogóle Noe
zabrał wszystkie gatunki. Jak już, to tylko te, które były w jego rejonie. Mogły to być i ślimaki, bo to on
sam miał je przyprowadzić czy osadzić na arce.

NGruby, Sumerowie uważali a żyli z około 6 tyś. lat przed biblią, że  ich bogowie są najważniejsi we Wszechświecie, a ludzi
stworzyli do pracy niewolniczej najpierw w kopalniach złota potem do pracy  zaspokajającej potrzeby ich bogów.
Przetrwały duże ilości sumeryjskich dokumentów z życia codziennego (umowy handlowe, teksty gospodarcze, akty
małżeństwa, adopcji etc). jesteśmy w posiadaniu źródeł historyczno-chronologicznych tj.: kroniki, roczniki, inskrypcje
królewskie, listy władców, wykazy urzędników eponimicznych, „listy lat”. Mają one formę pomników (inskrypcje oficjalne)
lub tabliczek glinianych. 
Najcenniejsze kroniki to asyryjska „Kronika Synchronistyczna” oraz seria kronik neo- babilońskich. 
Nie ma więc mowy o tym, że to jest bujda.
W tych księgach, możemy znaleźć takie informacje jak o tym, że pierwszymi władcami na Ziemi byli bogowie, których lata (okresy) panowania w w/m liście królów liczono w tzw. sarach a sara liczyła 3600 lat ziemskich. A więc Annunaki-górnicy trudzili się wydobywaniem tego kruszca przez 144 000 lat ziemskich aż w końcu zbuntowali się i odmówili dalszych prac. Aby więc dalej wydobywać złoto w tych kopalniach Zgromadzenie bogów postanowiło stworzyć „adamu” (ziemianina), który miał to
robić i zadanie to dali do wykonania bogowi MADRUKA.
Słowa boga MARDUKA:
„Dam światu pokornego prymitywa;
Będzie się nazywał  „człowiek”.
Stworzę prymitywnego robotnika;
Będzie powołany do służby bogom,
Żeby mogli odetchnąć”.

Dalej można przeczytać:

„Kiedy ludzie zostali stworzeni,
 nie znali smaku chleba,
nie znali ubrań ni stroju; 
Rwali trawę ustami jak owce;
Pili wodę z rowu”.

W „Opowieści o Gilgameszu” jest opisany pierwszy zwierzęcy człowiek. Poniżej fragment tego opisu:
„Obrośnięty włosem na całym ciele,
Włosy ma na głowie bujne jak kobieta […]
Nie zna ani ludzi ani kraju;
Odziany jest jak mieszkaniec pól zielonych;
Pasie się na trawie z gazelami; ….”

Ale twórcom człowieka chodziło o stworzenie istoty zdecydowanie bardziej zręcznej, cywilizowanej i rozumnej, której można przekazywać polecenia i oczekiwać ich wykonania. Kontynuowano więc na szeroko zakrojoną skalę dalsze próby, wiele z nich nieudanych, z których wynika, że w końcu postanowili zmieszać ze sobą pierwiastek ziemski człekokształtnej małpy z pierwiastkiem własnym czyli boskim.

A zatem pierwszą rozumną istotą ludzką był „adamu”, czyli prymitywny robotnik („lulu amelu”). Adam w Biblii rozumiany jest jako gatunek, dosłownie "ziemianin”. Pochodzi ono z tego samego źródłosłowu, co „adamah - ziemia". Po akadyjsku słowo „dam” oznacza „specjalną czerwoną glinę”, gdy po hebrajsku to samo słowo dam oznacza "krew" i może odzwierciedlać, sposób, w jaki Adam mógł zostać stworzonym. Sumerowie określali "człowieka" terminem „lulu”. W swym źródle słowo to nie oznacza jednak "istoty ludzkiej", lecz raczej "robotnika, sługę", w połączeniu zaś z nazwami zwierząt wyraża pojęcie "udomowiony". Natomiast język akadyjski, również stosuje na oznaczenie nowo stworzonej istoty termin „lulu”, czyli podobnie jak w sumeryjskim, ale stosuje przy tym pojęcie "zmieszania”. Zwraca przez to uwagę na sposób, w jaki „adam - ziemianin", a także nazwany inaczej jako "ten z krwi" - został stworzony.

Według instrukcji Enki, Ninti miała otrzymać krew boga oraz „sziru”; a przez zanurzenie w "oczyszczającej kąpieli" miano uzyskać ich "esencje". Z krwi zamierzano pobrać coś, co teksty sumeryjskie określają terminem „te.e.ma”, który oznaczał "to, co jest domem tego, co wiąże pamięć". W rozumieniu współczesnym mogło to być "genem".
Jajo żeńskiego małpoluda zapłodnione w "oczyszczającej kąpieli" spermą młodego Anunnaki złożono następnie do "formy", w której nastąpiło "wiązanie". Ponieważ ta część procesu jest opisana później w związku z determinowaniem płci opracowywanej istoty, można przypuszczać, że taki był właśnie cel owej fazy "wiązania". Nie jest powiedziane, jak długo zapłodnione jajo przebywało w tym stadium w "formie", ale wiadomo dokładnie, co należało zrobić potem. Zapłodnione i odpowiednio przygotowane jajo miało być implantowane w macicy - lecz nie żeńskiego małpoluda. Miało być implantowane w macicy "bogini", żeńskiego Anunnaki!
Następnie w obecności 14 bogiń narodzin
„Ninti oderwała czternaście kawałków gliny;
Siedem złożyła po prawej stronie,
Siedem złożyła po lewej stronie.
W  środku umieściła formę.
[…] włosy […],
[…] przecinarkę do pępowiny.”
Następnie czekali.
„Boginie narodzin trzymane były razem.
Ninti siedziała licząc miesiące.
Zbliżał się dziesiąty miesiąc rozstrzygnięcia:
Dziesiąty miesiąc nadszedł;
Czas otwarcia łona upłynął. 
Zrozumienie odbiło się na jej twarzy;
Nakryła głowę, wykonała pracę akuszerki.
Opasała się w talii, pobłogosławiła.
Wyciągnęła kształt; forma była żywa.”
Inny tekst o tym samym.
„Ninti […] liczy miesiące […]
Przeznaczonych miesięcy wymienili dziesięć.
Przyszła pani, której ręce otwierają.
[…] otworzyła łono.
Jej twarz rozjaśniła radość.
Głowę miała nakrytą;
[…] uczyniła otwarcie.
To co było w łonie wyszło.”
 
Czyli wynika z powyższego że ciąża była przenoszona i dokonano „cesarskiego cięcia”.
Przejęta bogini wydała okrzyk;
„Stworzyłam!
Moje ręce to zrobiły!”

Tak oto wygląda historia stworzenia rodzaju ludzkiego według ksiąg sumeryjskich powstałych około 7000 lat temu.

Człowiek został stworzony do pracy i posłuszeństwa. Wykorzystywany był  do ciężkich prac na potrzeby pierwszych władców Ziemi (bogów) a w późniejszym czasie do toczenia wojen między bogami. Został stworzony, jak możemy to zrozumieć dopiero współcześnie w XXI wieku tak jakby metodą inżynierii genetycznej i sztucznego zapłodnienia, ale równie w efekcie ciąży przenoszonej i zastosowania tzw. „carskiego cięcia”.

Także więc, Twoja wiedza jest zbyt skąpa abyś mógł twierdzić, że Ziemia ma 6 czy 7 tyś lat, bo to pokazuje, że masz wiedzę
jedynie właśnie od czasów biblijnych a niestety, przed biblią istniały o wiele bardziej rozwinięte cywilizacje.

A tu w spoilerze masz bardziej wyjaśnione kim byli starożytni kosmiczni bogowie Anunaki. Kliknij w spoiler:

Spoiler

Anunnaki również nazywani: Anunaki, Anunna, Anunnaku, Ananaki, są grupą bogów i bogiń Panteonu sumeryjskiego wyznawanego w starożytnej Mezopotamii i występowali w kulturze Sumerów, Akkadu, Assyri , Babilonu, Hurru, Hattii oraz w mitach egipskich, greckich i rzymskich. Słowo to pochodzi od imienia najważniejszego boga sumeryjskiego Panteonu ANU i znaczy „potomkowie Anu”. Anunnaki zamiennie byli nazywani Nefilim, czyli „tymi, którzy przybyli z nieba”. Nazwa ta występuje w eposie o Gilgameszu, w eposie o potopie „Astra Hasis”, w eposie o stworzeniu świata „Enuma Elish” i na bardzo wielu innych tabliczkach klinowych
W starożytnych czasach giganci stąpali po ziemi, a wśród Sumerów mieszkali ich bogowie Anunnaki (nazwa ta i jej odpowiednik Nefilim występuję na stronach Biblii), którzy stworzyli człowieka. To były istoty z kosmosu, które mieszkały na Ziemi i rządziły ludźmi. Te historie zapisane są na glinianych tabliczkach Bliskiego Wschodu. Anunnaki mieli stworzyć a następnie ulepszać populację ludzi a potem wykorzystywać ich jak niewolników do najcięższych pac. Sumerowie uzyskali od nich pomoc w wielu dziedzinach. Rozwój Sumeru w tamtym czasie był nadspodziewanie szybki i miał wpływ na późniejsze dzieje ludzkości.
Irak, 10.04.2003 r. - trzy tygodnie po rozpoczęciu operacji ,,Iracka Wolność" amerykańscy żołnierze wkroczyli do Bagdadu by zaprowadzić porządek i spokój w ogarniętym zamieszkami kraju. Niestety nie zapobiegli plądrowaniu muzeów, niszczeniu zabytków i artefaktów. Złodzieje ukradli z Muzeum Narodowego w Bagdadzie niezliczone zabytki m. innymi tabliczki klinowe z czasów Sumerów. Zapisano w nich wszystko, w tym genealogię bogów sumeryjskich, wojny bogów, opowieści o Potopie i historię ludzi i bogów urzędujących na Ziemi, itd..
Nazwa Mezopotamia znaczy międzyrzecze. Grecy nazywali tak krainę między Tygrysem a Eufratem czyli dzisiejszy Irak. Tu rozwinęły się wielkie pierwsze cywilizacje i ich kultury. Najstarszą cywilizacją była cywilizacja Sumeru, potem Imperium Akadyjskie założone przez króla Sargona Wielkiego, Babilonia i Asyria a dalej na północ kraj Hurri i Hatti.
Początek kultury Sumerów datuje się na 5000 – 6000 lat p.n.e.. Posługiwali sie oni pismem klinowym. Odczytanie tego pisma stało się możliwe dopiero po odkryciu tysięcy tabliczek w ruinach asyryjskiego pałacu w Niniwie w 1843 r.. To był pierwszy namacalny dowód istnienia starożytności sprzed tysięcy lat. Niniwa (akad. Ninūa) to starożytne miasto w północnej Mezopotamii, leżące nad wschodnim, lewym brzegiem Tygrysu; jedna ze stolic dawnej Asyrii.
Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Niniwy datuje się na VI tysiąclecie p.n.e., a w III tysiącleciu p.n.e. istniało już w tym miejscu dość znaczne jak na tamte czasy miasto, znane jako miejsce kultu bogini wojny i miłości Innany/Isztar. Niniwa stała się szerzej znana dzięki archeologicznym pracom wykopaliskowym prowadzonym w latach 1847 - 1851 przez Austena H. Layarda. Odkryto tam bogate znaleziska architektoniczne: 12 km murów obronnych, pałace królewskie (Sanheriba i Aszurbanipala), liczne przykłady sztuki asyryjskiej oraz bibliotekę Aszurbanipala – bogaty zbiór około 30 000 tekstów zapisanych pismem klinowym na glinianych tabliczkach, które pozwoliły lepiej poznać historię całej Mezopotamii. Zainspirowany tymi tabliczkami G. Smith prowadził wykopaliska w latach 1873–1874, koncentrując się na odnalezieniu dalszych części odczytanych przez siebie tekstów, m.in. eposu o Gilgameszu. W toku prac znaleziono dalsze brakujące fragmenty sławnego dzisiaj eposu. W latach 1927–1932 na terenie Niniwy prowadził wykopaliska R.C. Thompson, który odkopał pozostałości świątyń Nabu i Innany/Isztar. W 1954 r. odkopano bramę prowadzącą do arsenału Sanheriba. Z kolei w latach 1965-1984 Irakijczycy prowadzili na szeroką skalę prace wykopaliskowe i rekonstrukcyjne, odtwarzając m.in. część północno-zachodniego muru i znajdujących się tam bram (wtedy też zauważono ślady intensywnych walk z 612 r. p.n.e.). Obecnie prace wykopaliskowe i rekonstrukcyjne trwają nadal, znacznie jednakże utrudnione przez sytuację polityczną w regionie.
Wkrótce potem archeologowie odkryli stolicę Sumeru Ur, miejsce urodzin biblijnego Abrahama. Tu też było mnóstwo glinianych tabliczek we wspaniałej środkowej świątyni. Ur zostało zniszczone w wyniku przejścia przez Sumer tzw. „złego wiatru”, jak twierdzą współcześni naukowcy a działo się to w roku 2025 p.n.e.. Badacze i tłumacze uważają, że na tych tabliczkach także zapisano dzieje nie tylko cywilizacji Sumeru lecz także rasy boskiej Anunnaków, czyli książęcą rasę boską, która przybyła z nieba.
Z tabliczek tych wysnuwa się obraz istniejących wówczas jakby żywych bogów w tym wyższych bogów w niebie i niższych, którzy mieszkali na Ziemi. Według Sumerów najważniejsi byli żyjący w niebie Anunnaki, których Sumerowie uważali za humanoidalne byty duchowe, które mogły przyjmować ludzki kształt. Przybyli na Ziemię by przynieść wiedzę i by pozyskać pewne surowce. Na odnalezionych tabliczkach opisano szczegółowo jak przez wieki żyli, jak ogromną mieli wiedzę i jak władali całym ,,światem”. Na tabliczkach tych między innymi opisano jak stworzyli człowieka i historię Potopu (identyczną jak w Biblii).
Na siedmiu z nich , pt.” Enuma Elish” opisano stworzenie świata, a konkretnie, jak niektórzy uważają, nasz układ słoneczny i jego powstanie. W opisie tym planety są opisane jakby byli bogami. Zresztą każdy z bogów znajdujących się w Panteonie sumeryjskim miał przypisaną konkretną planetę układ słonecznego. Nazwy tych planet, umieszczone na tamtych tabliczkach, są aktualne do dzisiaj.
Na innych np. opisano historię boga Marduka, który z krwi boga Kingu (Księżyc) zmieszanej z gliną stworzył pierwszych ludzi. Tekst ten powstał po 2000 r. p.n.e. i jest jednym z przykładów działalności uzurpatorskiej Marduka. Albowiem należy zwrócić uwagę, że według mitów Bliskiego Wschodu gdy Marduk objął władzę w Panteonie bogów sumeryjskich pozmieniał wiele tekstów tabliczek klinowych i na różnych reliktach, wprowadzając w nich swoje imię.
Teksty tabliczek przekazują informację, że bogowie przybyli na Ziemię bo potrzebowali złota do rozpylenia go w uszkodzonej atmosferze swojej planety Nibiru. Złoto to wydobywali między innymi w kopalniach południowej Afryki. Jednak gdy stwierdzili jak trudne jest wydobywanie złota postanowili stworzyć do tej pracy niewolników. Jak opisano szczegółowo na wielu tabliczkach potrzebowali oni posłusznych pracowników do wydobywania złota w kopalniach ale będących w stanie rozmnażać się. Mając wśród siebie boga naukowca Enki i lekarkę Ninursag/Ninti (jego siostrę przyrodnią) postanowili sami stworzyć takiego pracownika. Po wielu próbach wreszcie udało się to im. A mianowicie w końcu pobrali oni od żyjącej na Ziemi człekokształtnej istoty płci żeńskiej jajeczko a od męskiego Anunnaki coś co nazwali „esencją życia”. Po zmieszaniu jajeczka i esencji w laboratorium (stworzenie zarodka?) wprowadzili tę mieszaninę w ciała 14 bogiń płodności (7 męskich i 7 żeńskich zarodków). Po 10 miesiącach ciąży (przenoszona?), stwierdzili, że „przekroczony jest termin” i postanowili wyjąc z ciał bogiń nowe istoty żywe (carskie cięcie?). Nasi przodkowie otrzymali więc DNA od Anunnaków i zostali stworzeni jako istoty myślące, które „pokochały seks” i byli w stanie rozmnażać się.
Na tabliczkach opisani są również inni bogowie o nazwie Igigi, odpowiadający za transport z Ziemi do nieba, jako osoby długo żyjące.
Czy to wszystko było możliwe czy te teksty to są bajki, czy noszą w sobie treści opisujące faktyczne zdarzenia? Ale jak mogły się znaleźć w tych tekstach powyższe treści opisane przez starożytnego człowieka? Skąd ono tym wiedział? A jeśli oni przybyli naprawdę z innej planety?
Odpowiedź na te pytania spróbował odnaleźć Zacharia Sitchin w swoich książkach. Wysnuł on rewolucyjną teorię dotyczącą Anunnaki. Przez 30 lat badał on sumeryjskie teksty klinowe i to on zasugerował, że ,,bogowie" Sumerów byli kosmitami, którzy 450 000 lat temu wylądowali w Mezopotamii. To oni stworzyli populację człowieka aby potem doprowadzi
do jego upadku niszcząc życie na ziemi za pomocą wielkiego Potopu. Uważał ich za „kosmitów” z planety Nibiru, nieznanej w naszym układzie słonecznym, wchodzącej w nasz układ słoneczny co 3600 lat. O planecie Nibiru jest wiele tekstów na ogromnej liczbie tabliczek klinowych. Około roku 2000 p.n.e. jak mówią mity, gdy bóg Marduk stanął na czele sumeryjskiego Panteonu w wielu tekstach zamieniono nazwę Nibiru na Marduk.
Z. Sitchin uważa, że faktyczną informację o Anunnakach można znaleźć w szczątkach sumeryjskiej królowej Puabi odnalezionych w grobach królewskich, które archeologowie z Brytyjczykiem Leonardem Woolley odkryli w mieście Ur w Iraku w1927 r..
W jej grobie znalezione niewyobrażalnie precyzyjne i doskonale wykonane przedmioty i biżuterię ze złota i lapis lazuri. Według tabliczek Puabi była boginią gdyż przy jej imieniu występowało słowa „NIN” i "ERESH” które były przypisane tylko boginiom i znaczyło „Pani”. A samo imię Puabi znaczy w języku akadyjskim „Słowo mojego ojca”. Właściciele tej mumii, jak dotąd nie zgodzili się na badanie genetyczne szczątków tej królowej-bogini.