[Zenobia]

To nie jest wiersz ale proza. (nie należy sugerować się podziałem na zwrotki)

1 - Siwa Starość

Krok po kroku - jak co dnia - w rozczłapanych łapciach,
szurając bezlitośnie po starym dywanie,
-wydeptuje swój mały i nudny codziennik "Siwa Starość" .
.. Najpierw pacierz na chorych, bolących kolanach
 przed barwnym, papierowym obliczem Madonny,
...ciepłe mleko i bułka z świeżą margaryną,
garść tabletek, bo zdrowie - jak durszlak - dziurawe..

Tak właśnie "Siwa Starość" każdego poranka
celebruje swą wolność... smutną ale własną.!
 Straciły na ważności przymusy... terminy...
Kalendarz od lat uśpiony w tym samym roczniku...
 a bezrobotny budzik zbiera z cyferblatu
niepotrzebne nikomu leniwe minuty.

Tylko cisza drapieżna co za gardło ściska
 i gorzka nieobecność drugiego człowieka
 podsycają samotność ... dławią beznadzieją
 i kradną z reszty życia bezcenne godziny.

Czasami -"Siwa Starość"- gdy już dzień się znuży
gdy zmroku bure oczy popatrzą zza szyby
-przymyka opuchnięte, zmęczone powieki
i czas próbuje cofnąć, wejść w krainę wspomnień...
barwnych, i czarno-białych, i tych starych - w sepii.

Wtedy spod sinych powiek ku wargom spłynęły
łzy ogromne, łzy zimne i ciężkie jak ołów...
 Albowiem "Siwa Starość" to prządka okrutna
co na swym kołowrotku skręca -niczym przędzę
-wątłą, pustą i kruchą nić naszej przyszłości.