[Zenobia]

Opowieść o Przybyszu

Był człowiekiem znikąd... twarz miał ogorzałą...
 (Rys szlachetny ją zdobił i uśmiech dyskretny).
Kark zmarznięty pod siwą ukrywał opończą
a na bosych stopach, mimo wielkich chłodów
- zniszczone i niemodne rzemienne sandały.

 Kim był ten długowłosy i rudy wędrowiec,
który w płóciennej torbie co z ramienia zwisa
 skrył wszystko co posiada: i tomik poezji,
 i przedziwne jakieś płaskie zawiniątko,
 i jeszcze ciemnego dwie kromki pieczywa.

Szedł spokojnie wsłuchany w wielkomiejską ciszę,
 która tak rzadko gości w moim gwarnym mieście
 i okiem smutnym łowił blask tęczowych świateł,
 co na pachnących łapach świerkowych gałęzi
 rozsiadły się wygodnie i jak każdej zimy,
 niczym herold wieściły ważnych dni nadejście.

 Na chwilę się zadumał i oczami powiódł
 w stronę wieży ceglanej co od ponad wieku
 kościelnych bram strażnikiem jest i opiekunem.

Tak wygląda Dom Boży ? Przyjazna świątynia ?
 To miejsce, gdzie wędrowcom słów ciepłych nie skąpią
 i przyjaznej gościny nikt nie śmie odmówić ?

Więc tam skierował kroki by ogrzać zmęczenie
 i ciężar swej wędrówki zdjąć zziębniętych pleców.
 Ale to co zobaczył- zbyt dziwnym się zdało...
Skąd tu tyle przepychu, tyle zbędnych złoceń ?
Czyżby do Domu Ojca kupcy znów się wkradli
 by sprzedawać modlitwy i grabić sumienia ?
 I czemu go tak wrogim witają spojrzeniem ?
 Bo brudny...? Bo w ubogie przyodzian łachmany..?

Wyszedł i już nie wróci.... bo nie chce ni chwili
Tam pozostać, gdzie w Bogu- Boga tak niewiele.
 Więc przysiadł niczym żebrak na kamiennym murku
by suchą pajdą chleba głód oszukać srogi,
by w szare ludzkie twarze spoglądać ukradkiem
a dzieciom kolorowe rozdawać uśmiechy.

 Mógłby tak siedzieć dłużej, bo czas go nie naglił,
 ni ciemna barwa nieba nie budziła lęku
 ale mgła gęstniejąca i chłód przenikliwy
skłaniały do powrotu dziwnego przybysza,
 włóczęgę, co przyszedł znikąd i tamże powróci.

Wiec pożegnał to miasto pachnące pieczywem,
 tomik wierszy poety, co nie miał imienia
 -jako dar- pozostawił na kamiennym murku...

 Kroki swoje skierował w piątą stronę świata
 i odszedł wolnym krokiem, znacząc ślad na piasku.

 Chciał jeszcze głowę ogrzać,ale w zawiniątku,
którego strzegł tak pilnie -nie odnalazł glejtu,
gdyż ziąb - grudniowe na nim wykonał wyroki
i krąg świetlistej pełni- w szorstkie zmienił próchno.