[Zenobia]

                             1- Jak w  bajce


Zacznę opowieść w miejscu, gdy ONA miała roczek.
Była jedynaczką i właśnie uczyła się trudnej sztuki chodzenia.
Parę miesięcy później jej łupem padały drzwiczki, szuflady, bibeloty, czyli wszystko to, do czego mogły dosięgnąć dziecięce rączki.
Jedno pociągnięcie za wystająca serwetę i spadająca szklanka z gorąca herbatą- dokonały dzieła zniszczenia.
Poparzenia drugiego stopnia na piersiach i lewej stronie szyi - na całe życie oszpecą dziewczynkę.
Mijały lata... kpiny rówieśników, łzy matki i rozmyślanie nad tym, czy wybrać tabletki czy żyletkę.
Zmiana miejsca zamieszkania niczego nie zmieniła ale pozwalała karmić się nadzieją.
Tymczasem ... choroba kości i kolejny wyrok : dziewczyna z czasem przestanie samodzielnie chodzić.



Bardziej niż własny dom , szkołę czy podwórko- dziewczyna znała szpitalne korytarze i białe sale zabiegowe.
Zaległości w szkole spowodowały, że maturę zdała w wieku 21 lat.
Lubiła się uczyć bo nauka pozwalała uciec jej w świat odległy i bogaty... świat innych ludzi... ich problemów, zachowań i motywacji.