[Fedorowicz]

Bo jak się nie wierzy w Boga, to dla czego - lub dla kogo - ktoś ma czekać ze współżyciem aż do ślubu, skoro staje się to już zwyczajową normą?

.. Żyję z rozwódką, więc ślub kościelny odpada. Zgodnie z definicją moja ukochana, która jest katoliczką nie może przystąpić nawet do komunii, podczas gdy panny-dupodajki puszczają się na dyskotekach, uzyskają odpuszczenie grzechów (wyznają na spowiedzi, że zgrzeszyły i dostaną rozgrzeszenie, rozwodników to nie dotyczy) i do komunii mogą przystąpić, śmiejąc się mojej kobiecie w twarz. Mnie to wisi, ale moja ukochana, widzę, że cierpi. Nawet byłbym w stanie pieprzyć swoje poglądy i wziąć z nią ślub kościelny (mam wszystkie potrzebne sakramenty), ale nawet jej samej już na tym nie zależy, gdy widzi jak jest traktowana przez Kościół..

Zabawnie to wszystko opisałeś, ale mnie nie bardzo jest w tym wypadku do śmiechu. Jeżeli partnerka jest rozwódką, to znaczy że z jakichś  powodów złamała przysięgę małżeńską. To jest właśnie grzech i to poważny o którym pisałeś, że nic takiego nie istnieje. Nic zatem dziwnego, że cierpi gdyż męczy ją sumienie. W sumie wyrzuty sumienia dobrze o niej świadczą. Tylko komunofaszyści i inni psychopaci nie mieli wyrzutów sumienia, jeśli nie liczyć "wyrzutów" że kogoś nie zabili, nie okradli i nie zniewolili w imię "powszechnej równości".

I ślubuję, że.. Cię nie opuszczę aż do śmierci.
"Zawsze i wszędzie, do końca moich dni wybiorę Ciebie i będę gotowa powtórzyć słowa przysięgi. Pomimo wszystkich trudności i gorszych dni, pomimo tego, że może łatwiej byłoby się spakować i powiedzieć "odchodzę". Zawsze przypomnę sobie, co przysięgałam i będę dbała o naszą relację, bliskość, zawsze będziesz mógł na mnie liczyć, nigdy nie zamknę się na Twoje uczucia i zawsze będę chciała stawiać czoła przeciwnościom losu właśnie z Tobą. Z Tobą chcę milczeć i rozmawiać i to z Tobą mam nadzieję doczekać wnuków i jak najdłużej móc cieszyć się naszą bliskością. W zdrowiu i w chorobie."