[Fedorowicz]

Mylisz pojęcia. Piszesz o jednym z odłamów hinduizmu a nie o hinduizmie w pierwotnej formie. W pierwotnej formie hinduizm jest monoteistyczny. I nie składa w żadnym wypadku ofiar.

Droga Hogan, liczne odłamy hinduizmu zawierają niejednoznaczne i niespójne cechy politeizmu, monoteizmu, monizmu, panteizmu, henoteizmu, panenteizmu, a nawet ateizmu. Jednakże hinduizm ma najliczniejszy panteon bóstw ze wszystkich religii. Obliczono w starożytności, że bogów w Hinduizmie jest 330 milionów, niemniej dominują trzej bogowie Brahma, Wisznu i Siva. Śiwa to istota bosko-demoniczna, która z jednej strony chroni ludzi przed zagładą, z drugiej strony wpada w szał i powoduje zniszczenie. Hinduizm wyraża się pozytywnie na temat homoseksualizmu. Święta księga Rigwenda pisze, że natura polega na perwersji, a co wydaje się nienaturalne, jest naturalne. Hinduizm popiera czary i magię. Atharwaweda, jedna ze świętych ksiąg Hinduizmu, to zaklęcia magiczne (k. 1; str. 16). Hinduizm wyróżnia się systemem kastowym, dzielącym społeczeństwo na kapłanów, wojowników, handlarzy i robotników. Prastary system formalnie już nie istnieje, zniesiony w konstytucji Republiki Indii. Jednak w umysłach ludzi i obyczajach codziennych system kastowy funkcjonuje bez żadnych zakłóceń.

Przynależność do kasty jest dożywotnia i wierzy się w Indiach, że wynika z zasług z poprzedniego wcielenia. Cztery kasty tworzą hierarchię społeczną, poza którą żyją najbiedniejsi ludzie „niedotykalni”. Kodeks Manu zabrania zawierania małżeństw pomiędzy przedstawicielami różnych kast. Utrata przynależności do hierarchii kastowej oznacza potępienie i wykluczenie ze społeczeństwa oraz prześladowania.

Pomimo tego całego pogaństwa i barbarzyństwa nie uważam, aby ćwiczenia hatha-jogi były czymś negatywnym, o ile stosuje się je wyłącznie jako prywatne ćwiczenia gimnastyczne, bez żadnych dodatków okultystycznych i państwowych dotacji z budżetu w celu promowania antypolskiego multikulti, satanizmu, kowidianizmu i pederastii.

Co ciekawe, to kolejna doktryna, który ŁĄCZY chrześcijaństwo z prawdziwym hinduizmem, że był kontynuacją wedyzmu i braminizmu, ukształtował się ok. IV tysiąclecia pne. Początkowo uznawano go za religie monoteistyczna, oddawano część jednemu Bogu, przyjmującemu różne postacie.

Hinduiści potrafią każdą religię podciągnać pod rzekomą łączność ze swoją. Jezus? Ah, znamy go, znamy, to nasz Kryszna !

Śrila Prabhupad: Jakie znaczenie ma słowo Chrystus?

Ojciec Emmanuel: Pochodzi ono od greckiego słowa Christos i znaczy „pomazaniec (Boży)”.

Śrila Prabhupad: Christos jest grecką wersją słowa Kryszna.

Ojciec Emmanuel: To bardzo interesujące.

Śrila Prabhupad: Kiedy jakiś Hindus przywołuje Krysznę, często mówi „Krsta”. Krsta jest sanskryckim słowem oznaczającym „atrakcję”. Kiedy więc zwracamy się do Boga: „Chryste”, „Krsta” albo „Kryszna”, przywołujemy tę samą wszechatrakcyjną Najwyższą Osobę Boga. Gdy Jezus powiedział: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje”, tym imieniem Boga było Krsta albo Kryszna. Czy zgadzasz się?

Od kilkudziesięciu lat możemy obserwować proces przyswajania przez społeczeństwa Zachodu idei religijnych Dalekiego Wschodu. Szczególne otwarcie, zwłaszcza w USA i Europie Zachodniej, nastąpiło pod tym względem w czasie rewolucji obyczajowej 1968 r. Także Polska, choć w nieco inny sposób, stała się celem penetracji sekt zainspirowanych duchowością wschodnią, pogańską.

Wyrwane z kontekstu fragmenty wierzeń buddyzmu czy hinduizmu wydają się atrakcyjne, przepełnione spokojem, przyjazne dla przyrody, wychodzące naprzeciw duchowym potrzebom człowieka XXI wieku. Na tym tle źle poznane chrześcijaństwo (w Polsce na katechizacji wielu uczniów odpisuje zadania lub przygotowuje się na inne lekcje), zohydzane przez antykatolickie filmy i tendencyjne doniesienia mediów o działalności duchownych itp., wydaje się czymś niedoskonałym, mało pociągającym czy wręcz – używając języka młodych ludzi – „obciachowym".

Dominikanka, siostra Michaela Pawlik, która, jeszcze jako świecka misjonarka, wiele lat spędziła w Indiach, w jednym ze swoich artykułów opisała historię swoich starań o wyciągnięcie z nędzy mieszkańców dwóch wiosek należących do kasty pariasów. Podniesienie na wyższy poziom powszechnych w tych miejscowościach umiejętności rękodzielniczych spowodowało wyraźną poprawę dochodów tamtejszych siudrów. Kiedy jednak "zorientowali się" oni, nie bez podpowiedzi należących do wyższych kast sąsiadów, że zakłóca to „naturalny porządek” świata, według którego działalność rzemieślnicza jest domeną ludzi „wyższych wcieleń” natychmiast porzucili zyskowne rzemiosło i wrócili do łapania szczurów, zbierania śmieci i czyszczenia basenów w bogatych dzielnicach za dolara dziennie.

Trudno wymagać od Hindusów wyższych warstw społecznych litości i wsparcia dla swych ubogich rodaków. Oni po prostu wyciągają logiczne wnioski z zasad swej religii. Im szybciej parias umrze, tym lepiej dla niego, bo w takim wypadku krócej trwają jego ziemskie cierpienia i szybciej będzie miał szansę wcielić się w wyższą formę ludzką. Można zatem w majestacie religii wyzyskiwać "podludzi" i żyć sobie bez pracy w bogactwie ich kosztem.