[exe]

Mozę odniosę się do tego ostatniego zdania.
To prawda I tyczy się również najbliższych, będących przy  cierpiącym, umierającym.
Jakoś trudno dopatrzeć się rzekomego miłosierdzia boskiego. 

Rzeczywiście trudno dopatrzeć się sensu w cierpieniu ludziom, kiedy to - jak mniemam - nie spoglądają oczyma wiary n swe powołanie.

Nie, nie żadna misja, żadne powołanie, po prostu nikogo zwłaszcza bliskich nie zostawia się w potrzebie, cierpieniu.,
A bezsilność gdy nie można w tym wiele ulżyć rodzi takie wątpliwości.
Oczami praktyka, może trochę zmęczonymi.

1. Dlaczego więc "nikogo zwłaszcza bliskich nie zostawia się w potrzebie, cierpieniu." ? Na czym bazuje stwierdzenie : "po prostu" ?
2. Skoro : "A bezsilność gdy nie można w tym wiele ulżyć rodzi takie wątpliwości" , to na czym zasadza się dążenie człowieka do zachowania swego istnienia, skoro "bezsilność" rodzi wątpliwości?
O ile wątpliwości niedobrowolne (naturalny objaw zmęczenia zwykłą ludzką niemożnością ulżenia drugiemu, bądź sobie), o których mówisz, nie są grzechem - a rzeczywiście nie są - a zapewne "zrodzić" mogą odwrócenie się od Boga, bądź nawrócenie - o tyle wątpliwości dobrowolne są już grzechem zwątpienia w miłosierdzie Boże.
3. Praktyka bez teorii jest ślepą, a teoria bez praktyki jest bezpłodną.