[bonaparte]

W pustyni i w puszczy jest obecnie przedmiotem sporadycznej krytyki, skupiającej się na obecności tej książki na liście lektur szkolnych, mimo nieadekwatności XIX-wiecznych europejskich wyobrażeń Afryki i jej ludności prezentowanych przez pisarza do wiedzy historycznej, etnologicznej i potrzeb współczesnego wychowania[6]. W szczególności Ludwik Stomma ocenia ją jako „bezkrytyczną apologię dziewiętnastowiecznego kolonializmu” z jednostronnym przedstawieniem wszystkich poza „białymi panami”[6]. Zarzuca jej m.in. jednostronnie negatywne i pogardliwe ukazanie postaci Mahdiego, który był przywódcą antykolonialnego ruchu narodowowyzwoleńczego, z pominięciem masowej eksterminacji tamtejszej ludności przez brytyjskie władze kolonialne tłumiące powstanie[6]. Nadto zarzuca Sienkiewiczowi ukazanie tubylczej ludności jako prymitywnej i wręcz ograniczonej umysłowo, pomimo opublikowania pomiędzy wyprawą Sienkiewicza do Afryki a napisaniem powieści wielu fundamentalnych prac etnologiczych dotyczących tego kontynentu i jego mieszkańców[6]. Zdaniem Stommy co prawda: „ich powszechnie dostępne dzieła zdezaktualizowały się dzisiaj; między przedstawionymi w nich obserwacjami na temat życia społecznego, wierzeń, obyczajów, wiedzy plemion afrykańskich a fantazjami współczesnego im Sienkiewicza jest jednak ośmieszająca przepaść”[7]. Jacek Żakowski określił książkę wręcz jako rasistowską[7].

z wikipedii