[Boldusia]

Taki apel mam i zawołanie.
O! kwiecie przecudny, spójrz na mnie łaskawie.
Każdego dnia co chwilę trwa ciebie wypatruję, ciągle wspominam  urodę twą.
Ona piękniejsza niż drzewa, cisza, nikogo nie ma, i ptak już nie śpiewa.
W szczęściu się zgubić, iskrą łzę ukradkiem spić, noc przegonić.
O! kwiecie arcymiły nie daj się prosić, rzuć okiem, jakby było wspaniale, 
choć twój pocałunek zobaczyć, nawet taki rzucony niedbale.