[hogan]

Polliter, rozumiem, że miałeś inny przekaz ale zauważ, że to co napisałam, jest jakby wyjaśnieniem(po części) tego, co nas trapi.
Czasem też bywa tak, że możemy zatęsknić za tym "ciągnącym" się życiem po stracie kogoś bliskiego i mam tu na myśli konkretną osobę.
Moja znajoma straciła swego partnera w wypadku samochodowym, przeżyła straszny koszar swego życia, bo w wypadku nieodwracalne
skutki poniósł też syn(już dwa lata leży w szpitalu jak roślinka i nie ma z nim kontaktu) a drugi był połamany. Ona w tamtej chwili chciała
z sobą też skończyć, bo życie się jej zawaliło. Jednakże miała przy sobie życzliwe osoby, które tłumaczyły, że jak jej zabraknie, to kto
zajmie się jej synem w szpitalu, kto zajmie się synem tym, co był połamany i że jej życie także ma swoją wartość, itd. Udało się to
jakoś przetrwać ale może w miesiąc po całym zdarzeniu, chciała zrobić sobie tatuaż na nadgarstku, upamiętniający jej ukochanego.
Wszyscy wtórowali i chwalili inicjatywę... tylko chyba ja byłam przeciwna i skutecznie "wybiłam" to z jej głowy. Nie zrobiła tatuażu.
I teraz, tzn., gdzieś od pół roku ma nowego partnera i to o jakieś 20 lat od niej młodszego. Jak się spotkałyśmy, to powiedziałam tak:
"Widzisz, chyba dobrze Ci poradziłam, bo co teraz byś zrobiła z tym tatuażem", pozbyłabyś się? Nie, nie pozbyłabyś się, bo swego
zmarłego partnera masz nadal w sercu i miałabyś wyrzuty sumienia a tak, dziś nie musisz się tym martwić, on nadal jest w Twoim
sercu a Ty masz prawo do dalszego i szczęśliwego życia, tym bardziej, że on też by tego chciał dla Ciebie".
Odpowiedziała: " Izunia, miałaś cholerną rację, dziękuję Ci że mi to w porę uświadomiłaś".
Ten przykład, nawiązuje do mego zdania o tęsknocie do "ciągnącego" się życia. Mogła jednym tatuażem skreślić swoje życie a jak na jej
drodze pojawiłby się ktoś inny, to miałaby opory lecz serce nie sługa i nie wiemy kiedy "ciągnące" się życie może być nam bardzo potrzebne.