[Halloween]

Dziewczynka z zapałkami (oczywiście była inspiracja
Później dopadłem w necie przeróbkę... tylko w innym zupełnie kontekście. Wiec ja przeróbkę przerobiłem... i mam. 
No ale z tych początków nie wiele zostało, ulica, dziewczynka i zapałki.





Ponure szare tynki niewielkiego miasta.
To grudzień, trzaskający mróz, opatuleni w płaszcze, kożuchy
spieszą do domów, do żon do dzieci.
Mała dziewczynka, w lekkim wiosennym płaszczyku,
przemyka się wzdłuż muru, unikając lodowatego, jego dotyku.
Ona nie może, do mamy do taty.
Musi tu być, zarabiać, tam w domu jej matka.
Właściwie umiera, straszliwa choroba ją dręczy, życie odbiera.
Jest mały braciszek,
on musi się bawić, on musi się uczyć.
Ma być kiedyś wielki,
Ma nic nie widzieć, matki konania, siostry udręki.
Mała dziewczynka, tak mikra latami, z bagażem staruszki, cierpienia dniami.
Czerwone od mrozu dziecięce dłonie
a w nich zapałka, mały ognik płonie.
Ludzie w pospiechu, ją potrącają, nikt nie chce kupić pudelka zapałek.
Kogo obchodzi ta mała dziewczynka, ona przeszkadza,
po co tu stoi?
Ludziom jest zimno i im się spieszy.
Już zgasła kolejna zapałka i nagle zabłysła iskierka nadziei.
"Hej-- masz jeszcze zapałki tu do sprzedania?
Wejdźmy do bramy, tam śnieg nie pada."
Dziewczynka ta mała i doświadczona
z radością weszła za tym człowiekiem.

Był zwykły taki, lecz oczy miał gada.
Noc grudniowa, zimna straszliwie.
Cisza już w mieście zapanowała.
I tylko na chwile, płacz, krzyk... ją przerwała.
Nikt nie usłyszał, a brzmiało straszliwie.
Rankiem...  stara żebraczka,
znalazła zwitek cienkiego kubraczka
Podeszła bliżej zaciekawiona,
Czy ktoś to zgubił, czy ...
To była ta  mała dziewczynka
zapałka w dłoni niedopalona.
Szyję tej malej, krew oblepiała.
Sople czerwone ku ziemi sięgały.
Tylko oczy tej małej,
we krwi skąpane
oczy tej małej... one się śmiały.