[polliter]

Więc streszczę: jest to artykuł o domach publicznych w obozach koncentracyjnych i więźniarkach, które zmuszano, ale częściej robiły to z własnej woli za lepsze jedzenie, do "pracy" w takich miejscach. Autor pisze o tym jak wyglądały takie wizyty, komu przysługiwał ten przywilej i jak po wyzwoleniu traktowano te kobiety. Uznane zostały za dziwki, którym nie należą się rekompensaty, traktowano je jak kapo, kolaborantki. Młode dziewczyny nawet nie wiedziały gdzie idą, mówiono im tylko, że będą mieć lepsze warunki i wyżywienie, dopiero gdy się zgodziły dowiadywały się co to za praca. Wiele z nich poddanych zostało brutalnym aborcjom (bo oczywiście nie było antykoncepcji), po których już nigdy nie mogły mieć dzieci. Z obozów wracały ludzkie wraki o zdewastowanej psychice, wiele z nich popełniało samobójstwa. Te kobiety były żywymi trupami i to im dedykuję swój wiersz.