29-07-2014, 22:29
To prawda co napisałeś w ostatnim zdaniu, życie singla czy singielki jest bardziej owocne chyba w każdej kwestii.
Życie w parach ogranicza, choćby ze względu na dzieci, następnie praca i sukcesy, gdy tak przyjrzymy się z bliska
rodzinom, to dla przeciętnej, załóżmy 4- osobowej rodziny, jest trudno związać koniec z końcem, natomiast gdy on
lub ona, czyli ta osoba z w/w rodziny żyłaby samotnie, to wszelkie zyski przeznaczałaby na siebie, nie musiałaby się dzielić.
Gorzej sytuacja miałaby się tej osobie, która była utrzymywana przez tego partnera co miał większe dochody.
Jednakże uważam, że jak zostałaby sama, to musiałaby sobie poradzić a więc zyski, powiększają się.
On zarabia to, co zarabiał do tej pory, ona zarabia, bo musi z czegoś żyć.
Dzięki temu, kraj stałby się z większą liczbą bogatszych ludzi.
Powiedzmy młody chłopak po studiach co dopiero podjął pracę, będzie żył sam, odnosił sukcesy, itd., to z pewnością
w ciągu 10 lat dorobi się domu(mieszkania), samochodu i wszelkich niezbędnych do życia wygód.
Jakby jednak zdecydowałby się na związek, to wszelkie plany zeszłyby na bok bo musiałby zadbać o rodzinę, natomiast
ona jak zdecydowałaby się na dzieci, to chyba możemy sobie wyobrazić jak to by się potoczyło... rodzinka na pensyjce
młodego studencika. A więc, nie kolorowo.
Ona także w dzisiejszych czasach jest wręcz zobowiązana do tego aby także pracować ale tu kobiety domowniczki czy
tradycjonalistki, odpowiedzą, że wystarczy zajmowanie się domem i dziećmi a obowiązkiem łożenia na rodzinę, jest
przez męża/partnera. I owszem, w tym mają trochę racji ale w dzisiejszych czasach, jednak jest o to trudno bo
dobrze jest jak chociaż jedna ze stron "złapie" pracę.
Finał mego wywodu jest taki, że najlepszym rozwiązaniem jest życie z partnerem bez zobowiązań, czyli tzw. wieczne narzeczeństwo.
Życie w parach ogranicza, choćby ze względu na dzieci, następnie praca i sukcesy, gdy tak przyjrzymy się z bliska
rodzinom, to dla przeciętnej, załóżmy 4- osobowej rodziny, jest trudno związać koniec z końcem, natomiast gdy on
lub ona, czyli ta osoba z w/w rodziny żyłaby samotnie, to wszelkie zyski przeznaczałaby na siebie, nie musiałaby się dzielić.
Gorzej sytuacja miałaby się tej osobie, która była utrzymywana przez tego partnera co miał większe dochody.
Jednakże uważam, że jak zostałaby sama, to musiałaby sobie poradzić a więc zyski, powiększają się.
On zarabia to, co zarabiał do tej pory, ona zarabia, bo musi z czegoś żyć.
Dzięki temu, kraj stałby się z większą liczbą bogatszych ludzi.
Powiedzmy młody chłopak po studiach co dopiero podjął pracę, będzie żył sam, odnosił sukcesy, itd., to z pewnością
w ciągu 10 lat dorobi się domu(mieszkania), samochodu i wszelkich niezbędnych do życia wygód.
Jakby jednak zdecydowałby się na związek, to wszelkie plany zeszłyby na bok bo musiałby zadbać o rodzinę, natomiast
ona jak zdecydowałaby się na dzieci, to chyba możemy sobie wyobrazić jak to by się potoczyło... rodzinka na pensyjce
młodego studencika. A więc, nie kolorowo.
Ona także w dzisiejszych czasach jest wręcz zobowiązana do tego aby także pracować ale tu kobiety domowniczki czy
tradycjonalistki, odpowiedzą, że wystarczy zajmowanie się domem i dziećmi a obowiązkiem łożenia na rodzinę, jest
przez męża/partnera. I owszem, w tym mają trochę racji ale w dzisiejszych czasach, jednak jest o to trudno bo
dobrze jest jak chociaż jedna ze stron "złapie" pracę.
Finał mego wywodu jest taki, że najlepszym rozwiązaniem jest życie z partnerem bez zobowiązań, czyli tzw. wieczne narzeczeństwo.