[hogan]

O jakich mrocznych tajemnicach piszesz? :buzki:

[Jimmy]

Bardzo bliski i znany dowód na to jest pomijanie imienia Bożego. Sama poznałam imię Boga jak miałam bodajże 16 lat, wcześniej był to TYLKO Pan Bóg...
Jeszcze wcześniej ludzie, za ujawnienie imienia Bożego szli na śmierć.

A co tu ma do rzeczy imię Boże

[hogan]

To samo co Giganci.

Imię Boże było zatajone.
Istnienie Gigantów też jest zatajone.

[Krzysiek]

Hogan ma rację...Prawda o Gigantach była zatajana...Nie wszystko jednak można ukryć..

Olbrzymy i istoty przewyższające wzrostem człowieka odgrywały główną rolę w rozwoju wielu kultur.
 Dla przykładu Anakici, zgodnie z Pięcioksięgiem, zamieszkiwali pewne obszaru w kraju Kanaan.
 Izraelici skarżyli się, że kraj nie nadaje się do zamieszkania ze względu na obecność olbrzymów - Achimana, Szeszaja i Talmaja – potomków Anaka.

„I rozgłaszali złe wiadomości o kraju, który zbadali, mówiąc do Izraelitów: «Kraj, któryśmy przeszli, aby go zbadać, jest krajem, który pożera swoich mieszkańców.
 Wszyscy zaś ludzie, których tam widzieliśmy, są wysokiego wzrostu.
 Widzieliśmy tam nawet olbrzymów - Anakici pochodzą od olbrzymów - a w porównaniu z nimi wydaliśmy się sobie jak szarańcza i takimi byliśmy w ich oczach” – mówi „Księga Liczb” (13:32-33).
 Poczucie bezsilności i beznadziei wyrażane przez ludzi Mojżesza w odniesieniu do sensu walk z gigantami powtarza się jeszcze raz, w „Księdze Powtórzonego Prawa” (1:28): „Gdzież pójdziemy? Nasi bracia napełnili nam serce strachem, mówiąc: Lud to jest liczniejszy i wyższy wzrostem od nas, miasta ogromne, obwarowane aż do nieba. Widzieliśmy tam nawet synów Anaka”.

Jak gdyby tego było mało, Izraelici napotykają także Oga z Baszanu – „ostatniego z Refaitów”.
 Pisma mówią, że ów wielki wzrostem władca pochowany został w bazaltowym sarkofagu mierzącym 4 m. długości i 1.8 m. szerokości. Lecz Anakici zostali zniszczeni, zaś ich jedyny potomkowie ostali się w miastach jak Gaza, Aszkelon czy Gat, skąd pochodził 3-metrowej wysokości Goliat, pokonany przez młodego Dawida.

[hogan]

Tylko, że taki Ateista powie, że Dawid to bajka, mit...  a może tacy Ateiści chcą aby prawda nie ujrzała światła dziennego i są właśnie "współpracownikami" Szatana?

[Siwy]

Imię Boże było zatajone.

Jest już znane powszechnie???  :buzki:

[hogan]

Krzysiu, nie wiem czy udajesz i sobie żartujesz czy rzeczywiście nie wiesz... otóż jeszcze nawet cofając się z 20 lat, imię Boże w kościołach było zakazane, zamalowywane w różnych miejscach gdzie występowało. Jest na to mnóstwo dowodów, osobiście widziałam w co najmniej chyba ośmiu miejscach gdzie imię Boże było zdrapane wraz z tynkiem, zamalowane, zatynkowane, itd. Dwa takie miejsca poznałam w Gdyni, jedno w Gdańsku, jeszcze inne w Toruniu, na Mazurach, itd.

Dziś już kościół zaczął używać imienia Bożego, wcześniej był to tylko PAN, czyli bezimienna najważniejsza dla każdej osoby wierzącej postać, która nie posiadała imienia Bożego. Tego dopuścili się Ci, co zarządzają kościołami. Dlatego nikt nie miał prawa używać imienia Bożego.
Cofając się jeszcze wcześniej, za używanie imienia Bożego było się skazanym na śmierć.

Krążyła ogólnie przyjęta zasada, że ten kto czyta Słowo Boże mniej grzeszy niż ten co jeszcze o tym pisze a więc Ci co tylko czytali, byli poddawani okropnym torturom, natomiast Ci co o tym dodatkowo pisali, natychmiast szli na śmierć.

Nie wolno było nic wiedzieć oprócz kłamstw jakimi faszerował kościół.

Dlatego też przez wiele wieków panowało zacofanie i analfabetyzm.

[Siwy]

Nie wiem dalej....ale w te zdrapki nie wierze, poważnie. :buzki:
A coś znalazłem. :buzki:
Imiona Boga w Piśmie Świętym

DODANE 2005-09-29 23:32

za: Encyklopedia Biblijna :. Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, 1999 :.

W STARYM TESTAMENCIE. 

Imiona, tytuły i metafory, używane w odniesieniu do Boga w ST odzwierciedlają bliskowschodnie środowisko starożytnego Izraela, teologiczne zróżnicowanie tradycji ST oraz społeczne tło i instytucje, które kształtowały religijne życie Izraela. Czynnikiem jednoczącym różne określenia i tytuły, które są główną cechą dynamicznej religii Izraela, jest monoteizm w ścisłym znaczeniu tego słowa. Chociaż w czasach przed wygnaniem zaznaczały się pewne kierunki rozwojowe, takie jak tradycja mądrościowa, wykazująca pewne tendencje monoteistyczne, jednoznaczne sformułowanie o istnieniu tylko jednego Boga znalazło wyraz po raz pierwszy w tekstach Deutero-Izajasza w czasach wygnania (VI w. przed Chr.). Jednak jeszcze przed wygnaniem Izraelici wierzyli, że Bóg, który ich wybrał, zawiązał z nimi wspólnotę przymierza i kształtował ich losy, wymaga od nich niepodzielnego posłuszeństwa i wierności. Przekonanie to skłoniło teologów ST (kapłanów, proroków, historyków dworskich i mędrców), żeby wielość bóstw, mnogość ich określeń i imion oraz przypisywanie im charakterystyczne cechy zastąpić określeniami i opisami odnoszącymi się do jednego Boga Izraela. 

Imiona Boga:

Na starożytnym Bliskim Wschodzie duże znaczenie przywiązywano do imion, ponieważ objawiały one charakter, tożsamość i określały egzystencję. Imiona osób pokazywały, kim one są, jak postępują i jak żyją. Objawienie imienia jakiegoś bóstwa i jego stałe używanie miało istotne znaczenie, ponieważ umożliwiało kontakt z bóstwem i jego poznanie. Imię było kluczem do objawienia. 

Jahwe: 
Najważniejszym imieniem Boga w ST jest tetragram, JHWH (występuje 6828 razy), zwykle wymawiane jako ,Jahwe", chociaż ta znana wymowa została porzucona w czasach powygnaniowych. Imię to występuje we wszystkich pismach z wyjątkiem Ksiąg Koheleta (Eklezjastesa), Estery, Hioba (w dialogach, rozdz. 3-27) i prawdopodobnie Pieśni nad Pieśniami. Jego skrócona forma pojawia się w wielu imionach (np, Jeszajahu [Izajasz], Jeremjahu[Jeremiasz] Jehonatan). Ze względu na rosnące poczucie świętości tego imienia i chcąc uchronić je przed niewłaściwym użyciem, zaczęto w czytaniu zastępować tetragram tytułem wymawianym jako Adonaj (hebr., "mój wielki Pan"). W tekstach pisanych samogłoski słowa Adonaj łączono ze spółgłoskami JHWH dla przypomnienia czytelnikom, żeby zamiast Jahwe wymawiać (czytać)Adonaj. W ten sposób w późnym średniowieczu pojawiła się błędna hybryda "Jehowa". Szacunek dla świętości imienia Boga często znajduje odbicie w religii współczesnych Żydów. 
Pochodzenie imienia Jahwe nie jest pewne. Być może kult Jahwe został zapożyczony od innego ludu, może Kenitów/Midianitów. Nawet źródła biblijne dzieli się ze względu na pojawienie się w nich imienia Jahwe. Źródło jahwistyczne („J”) sięga pradawnego okresu objawienia ludziom imienia Jahwe (Rdz 4,26), natomiast źródło elohistyczne („E”) i źródło kapłańskie („P”) wymieniają Mojżesza jako pierwszego, któremu Bóg objawił swoje imię (Wj 3,14 [E]; 6,2-3 [P]). Te ostatnie dwa źródła mówią, że właśnie ten Bóg jest Bogiem ojców (Wj 3,13.15; 6,3-4). W obu kontekstach zawarta jest perspektywa uwolnienia z niewoli i poprowadzenia do ziemi Kanaanu. Ten związek z wyzwoleniem stanowi, bez względu na znaczenie imienia Jahwe, rdzeń jego teologicznej treści. Znaczenie imienia najprawdopodobniej wywodzi się z formy niedokonanej hebrajskiego czasownika "być". W Wj 3,14(E)Bóg na pytanie Mojżesza o Jego tożsamość odpowiada: ,Jestem, który [czym] jestem". Wydaje się, że powiązanie imienia w źródle E z hebrajskim rdzeniem czasownika "być" w kal (temacie prostym) sugeruje, iż imię to zawiera w sobie tajemnicę i wolność Boga (por. Rdz 32,22-32). Inna wersja tej samej interpretacji zakłada, że imię to oznacza obecność Boga. Jeszcze inna interpretacja łączy "Jahwe" z hebrajskim rdzeniem czasownika "być" w hifil (temacie przyczynowym) i wykłada imię Boga jako "Ten, który sprawia, że coś istnieje [albo się wydarza]"; tzn. widzi w Jahwe stwórcę i władcę historii. Najbardziej prawdopodobne jest właśnie to ostatnie znaczenie. Izraelici spotykając Boga w przyrodzie i w historii, wyznawali wiarę w Boga jako Tego, który stworzył świat, kieruje ludzkimi losami, wybrał ich na lud przymierza i wyzwolił z niewoli. Każde wymówienie imienia Jahwe było zwięzłym wyznaniem tej wiary. Dzięki temu imieniu Bóg stawał się dostępny w kulcie. Bóg objawiając swoje imię sprawił, że ludzie mogli nawiązać z Nim wspólnotę. Przez swe imię Bóg obdarza ludzi łaskami i zazdrośnie stawia im wymagania. 

Jahwe Sabaot: 
To złożone imię często tłumaczone jako "Jahwe Zastępów", występuje 279 razy w ST. "Sabaot" pochodzi od hebrajskiego słowa, które znaczy "tłum" , "mnóstwo" , co może odnosić się do ziemskich tłumów, tzn. armii, albo niebieskich tłumów, czyli armii złożonej z gwiazd, aniołów, a nawet bogów pozbawionych władzy. Imię to, rozumiane w sensie zastępów czy armii, mogło nawiązywać do świętej wojny, a więc mogło być wyrazem polemiki z kultami astralnymi: Jahwe rządzi zastępami niebieskimi. Imię to ostatecznie przyjęło postać "Pan Wszechmocny" albo "Moc", co zneutralizowało istnienie bogów astralnych. Septuaginta przyjmuje w swoim przekładzie to bardziej abstrakcyjne znaczenie imienia Boga, "Pan Wszechmocny". 

Rodzajowe imiona Boga: 

Elohim jest jednym z trzech imion Boga, które częściej pojawiają się w ST (blisko 2 600 razy). Imię to występuje w formie liczby mnogiej, wywodzącej się prawdopodobnie od hebrajskich słów oznaczających Boga: El albo Eloah, i niekiedy znaczy "bogowie" (np. Wj 20,3). Najczęściej występuje w formiepluralis majestatis w odniesieniu do "Boga" Izraela (np. Rdz 1,1) i dlatego tłumaczone jest w liczbie pojedynczej. Elohim, w przeciwieństwie do imienia El, nie pojawia się w innych językach semickich. Elohista używa tego imienia w odnisieniu do Boga, któremu oddaje Izrael cześć od epoki ojców do powołania Mojżesza w Wj 3, kiedy Elohim został utożsamiony z Jahwe. Źródło kapłańskie używa imienia Elohim na określenie Boga, o którym mówią teksty traktujące o czasach od stworzenia (Rdz 1) do przymierza z Abrahamem (Rdz 17). Chociaż imię to używane w większości tradycji, w wielu okresach i regionów, najczęściej było stosowane w północnym Izraelu. 

Eloah (hebr., "bóg") to drugie rodzajowe imię bóstwa w ST, chociaż występuje ono tylko 57 razy, głównie w Księdze Hioba (41 razy). Ponieważ Hiob i jego trzej "pocieszyciele" nie byli Izraelitami, poeta mógł użyć tego rodzajowego określenia Boga, aby uniknąć specyficznych izraelskich pojęć, związanych z przymierzem i historią zbawienia oraz z imieniem Jahwe. Księga Hioba, należąca do literatury mądrościowej, woli mówić o uniwersalnym dominium teologii stworzenia i powszechnym problemie ludzkiego cierpienia. 

Lub to..... :buzki:

Jakie Bóg ma imię?

Świadkowie Jehowy w czasie odwiedzin często stawiają pytanie:
- Czy pan, pani wie, jakie Bóg ma imię?
- No, Bóg! pada najczęściej odpowiedź. I zaraz zaczyna się cały wywód. Przy tej okazji świadkowie Jehowy uderzają w duchownych, poniżając ich w oczach słuchaczy, aby przez zachwianie zaufania do kapłanów, łatwiej można było takich pozyskać dla organizacji. Mówią oni, że wina jest po stronie księży, którzy nie informują ludzi o tak ważnym imieniu, jakim jest Jehowa. To imię trzeba wymawiać, bo jeśli nie będzie się go wymawiało , ani poznawało, to Jehowa człowieka unicestwi.
Cała ziemia ma się wypełniać znajomością tego imienia. Czytamy w Biblii Tysiąclecia wyd. II:"Niechaj poznają Ciebie i wiedzą, że Ty masz na imię Jahwe, że tylko sam jesteś najwyższy nad całą ziemi' (Ps.83(82):19).
Faraon zginął, bo powiedział:"Nie znam Jahwe..." (Wj.5:2 b) i w podobny sposób zginie każdy człowiek.
Aby nie ulec zagładzie w sprawiedliwej wojnie zwanej armagedon, wiele ludzi wstępuje do organizacji "Strażnica" w przekonaniu, że jest to jedyna i prawdziwa religia, której założycielem jest sam Bóg Jehowa? A jak jest naprawdę z tym imieniem?
Otóż, kiedy Bóg objawił się Mojżeszowi w krzaku ognistym na górze Horeb powiedział "Ehjeh Aser Ehjeh-JESTEM, KTÓRYJESTEM"i dodał: "To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia" (Wj. 3:14-15).
Izraelici imię to zapisywali przy pomocy skrótu tzw. tetragramu - IHWH, którego hebrajska grafika umieszczona jest na stronie tytułowej niniejszego pisma. Należy wiedzieć, że w języku hebrajskim, podobnie jak też w innych językach semickich, np. w arabskim pisze się spółgłoskami. Znający język w trakcie czytania uzupełniali sobie brakujące samogłoski. Tym bardziej często powtarzające się wyrazy były pisane skrótami bez samogłosek. I tak się stało z imieniem Bożym objawionym na górze Horeb. Żydzi znali jego prawidłową wymowę tak długo, dopóki język hebrajski był żywym językiem tj. używanym na co dzień.
Po niewoli babilońskiej, a zwłaszcza w czasach przed Chrystusem, przestali to imię wymawiać zastępując go innym, równoznacznym wyrazem "Adonaj" - Pan. Język hebrajski stał się w tym czasie językiem martwym. Żydzi posługiwali się językiem. aramejskim. Słowo "Adonaj" używali w modlitwach, a przy lekturze nie będącej ściśle modlitwą, "ha-Szem" to Imię. Raz do roku arcykapłan w świątyni w miejscu najświętszym, prawdopodobnie wymawiał poprawnie to imię, a lud-Adonaj. Właściwie to nikt nie wie, jak arcykapłan wymawiał imię Boga, bo nikt z ludzi nie mógł tego słyszeć. Na uwagę zasługuje jeszcze to, że Żydzi zwracali się do Boga używając następujących zwrotów: Elohim-Bóg, Bore-Stwórca, EJ Roi -Bóg Widzenia, Rachum-Bóg Miłosierny, Szemajja-Bóg Nieba, Elohe Kolam-Bóg Wieczny, Sabaoth - Bóg Zastępów, Adonaj - Pan, Melek -- Król, Szofet - Sędzia, Goel - Odkupiciel, Szaddaj - Wszechmogący, Kadosz - Święty, Rofe - Uzdrowiciel, Roeh - Pasterz, Abba - Ojcze.
Jak z powyższego wynika, Bóg ma cały szereg imion przy pomocy których naród izraelski zwracał się do Niego.
Również nasuwa się wniosek, że nie jest istotne jakim imieniem ludzie zwrócą się do Boga. Wiadomo przecież, że jest jeden Bóg prawdziwy i nie ma innych bogów poza Nim (par. Iz 4:4,6; 55:5).
Jak Żydzi wymawiali tetragram IHWH? Trudno dziś ustalić. Ojcowie Kościoła i pisarze kościelni pierwszych wieków chrześcijańskich wymawiali "Jahwe'. Wymowę tę przejęli od Żydów zamieszkałych na terenie Palestyny oraz od Samarytan.
Żydzi w ogóle nie znali wymowy Jehowa i błędne jest twierdzenie świadków Jehowy, że imię Boga brzmi Jehowa.
W III w. przed Chrystusem, Żydzi dokonali przekładu Biblii na język grecki. Przekład ten nazywa się Septuaginta(LXX). Skrót JHWH -- Jahwe -Adonaj przetłumaczyli na Kyrios - Pan. Nowy Testament, gdy cytuje teksty starotestamentalne z imieniem Jahwe, to zawsze w miejsce tego imienia wstawia Kyrios, a nie Jehowa. Świadkowie Jehowy robią zarzut kopistom, że oni sfałszowali Biblię, wyrzucając imię Jehowa z tekstów natchnionych. Dopatrują się u nich wrogości do tego imienia. Tymczasem nie kopiści, a sami autorzy Ksiąg świętych zastępowali hebrajskie imię Jahwe, lub Adonaj, grecką wymową Kyrios.
Uczeni żydowscy czyli masoreci (III -X w. po Chrystusie) wprowadzili tak zwaną wokalizację 
- znaczki samogłoskowe w kształcie kropek i kresek umieszczonych nad spółgłoskami. Czynili to w tym celu, by utrwalić prawidłową wymowę hebrajskiego pisma. Gdy jednak chodzi o IHWH, nie mogli umieszczać samogłosek do wymawiania Jahwe, bo w liturgii synagogalnej wymawiało się "Adonaj". Wobec tego masoreci dali samogłoski ze słowa Adonaj do tetragramu IHWH i powstało Jehowa (h). Adonaj nie zaczyna się pełnym "A", ale swoistą pół-samogłoską zwaną "szewa", lub "chatefem" (o lub e), co nastąpiło przy wokalizacji tetragramu IHWH tak, by przypomnieć czytającemu, że ma czytać Adonaj.
W średniowieczu ok. XIII w. zaczęto błędnie odczytywać skrót JHWH - Jehowa. Błąd ten rozpowszechnił się w XVI/XVII wieku i to środowiskach nieżydowskich. Żydzi zawsze wymawiali Adonaj.
Od tego okresu datuje się ten nieuzasadniony termin Jehowa, który pokutuje w kulturze europejskiej i amerykańskiej aż do naszych czasów.
Obecnie do rozpowszechniania tego błędu przyczyniają się świadkowie Jehowy.
s. Zofia Klimowska AVD

[hogan]

Czego nie wiesz?

Miejscowości gdzie usunięto imię Boże a że Ty nie wierzysz to nic na to nie poradzę, może odwiedź te miejsca i sam sprawdź.




 Charbrowo

— miejscowośc na północy Polski, między Łebą a Lęborkiem. Jeszcze nie tak dawno temu w tamtejszym kościele pod wezwaniem św.Józefa z XVII wieku, nad ołtarzem można było zobaczyć Tetragram. Po remoncie… zniknął, to znaczy został celowo usunięty.
 Wambierzyce

— malutka mieścina u północnego podnóża Gór Stołowych (w pobliżu Kłodzka) z ogromną bazyliką. Jeszcze kilkanaście lat temu zobaczyć tam można było hebrajski Tetragram, który tamtejszy pleban nakazał zniszczyć.
Kwidzyń
Imię Boże w kościele w Kwidzyniu. Obecnie to miejsce zostało zamalowane.
(Powiększenie zdjęcia, po kliknięciu na obrazku)
Częstochowa
Podobno i w „bastionie katolicyzmu”, jakim każdemu jawi się Jasna Góra, jeszcze w XX wieku na jednej z wejściowych doń bram widniał Tetragram.

Horb
Miejscowość w Niemczech. Imię Boże na fasadzie ratusza przywrócone w 1994 roku.

Oliwa- katedra- przy wejściu zamazane imię Boże.

Gdynia- pomnik w centrum- zamazane imię Boże i przywrócone w latach 90- tych.

W innych miejscowościach tj.: W Sieradzu, Śląsku, Pelpinie, Kamieniu Pomorskim, Lidzbarku Warmińskim, Krakowie i wielu, wielu innych.

[Siwy]

Po prostu Izuniu z tym tematem spotykam się pierwszy raz, nie dziw się mojemu sceptycyzmu...
Poczytałem, z resztą dość pobierznie i może znalazłem uzasadnienie czemu tak się działo.
Tyle że to wiedza netowa i mam do niej....no wątpliwości
Nie nie do tego co piszesz.
Tu coś znalazłem

Watykan zmienia imię Boga

Nie dla Jahwe. Bóg to Ado­nai. Tak w dużym uprosz­cze­niu można pod­su­mo­wać treść do­ku­men­tu. Pre­fekt wa­ty­kań­skiej Kon­gre­ga­cji kard. Fran­cis Arin­ze prze­słał do wszyst­kich kon­fe­ren­cji epi­sko­pa­tu na świe­cie roz­po­rzą­dze­nie, zgod­nie z któ­rym na po­le­ce­nie Pa­pie­ża w ob­rzę­dach li­tur­gii na­le­ży uni­kać sto­so­wa­ne­go dotąd bi­blij­ne­go imie­nia Boga: Jahwe - do­no­si "Ty­go­dnik Po­wszech­ny".

BÓG OJCIEC WYSPIAŃSKI WITRAŻFoto: Onet
Za­miast niego, trze­ba uży­wać od­po­wied­ni­ka ży­dow­skie­go słowa Ado­nai, czyli Pan. W li­ście skie­ro­wa­nym do bi­sku­pów Sto­li­ca Apo­stol­ska przy­po­mi­na, że zgod­nie z he­braj­ską tra­dy­cją imię Boga ma po­zo­stać nie­wy­po­wie­dzia­ne.

REKLAMA

"Jahwe", zgod­nie z dy­rek­ty­wą, ma znik­nąć z li­tur­gii słowa, pie­śniko­ściel­nych i mo­dlitw, oraz z tek­stów i prze­kła­dów bi­blij­nych, gdzie dotąd uży­wa­no Sta­ro­te­sta­men­tal­ne­go te­tra­gra­mu JHWH.
W pol­skiej li­tur­gii nie bę­dzie pro­ble­mów, po­nie­waż Boga okre­śla­my mia­nem "Pan". Ale już Ame­ry­ka­nie będą mieli spore kło­po­ty.
Wa­szyng­toń­ski ma­ga­zyn "Ca­tho­lic" spo­rzą­dził listę pie­śni ko­ściel­nych na in­dek­sie. Więk­szość z nich roz­po­czy­na­ją słowa: "Będę chwa­lił Jahwe" (I will Bless Yah­weh), czy "Je­steś bli­sko Jahwe" (You are near Yah­weh).
Oj­ciec Ro­nald E.Brassard z jed­nej z Wa­szyng­toń­skich pa­ra­fii wy­po­wia­da­jąc się na ła­mach "Ca­tho­lic" pod­kre­śla, że "de­cy­zja Pa­pie­ża na­wią­zu­je do tra­dy­cji Sta­re­go Te­sta­men­tu i jest dobra. Po­ka­zu­je, bo­wiem wiel­ką wraż­li­wość Ko­ścio­ła Ka­to­lic­kie­go na na­szych Braci Żydów".