19-11-2017, 9:35
Dr Mark E. Boyd... On głównie zajmuje się HIV.
Koszmar zakazów u Świadków Jehowy
19-11-2017, 9:39
Krew nie jest środkiem wzmacniającym ani pobudzającym; nie przyśpiesza gojenia się ran ani nie przeciwdziała infekcji; jej zdolność przenoszenia tlenu rzadko kiedy — jeśli w ogóle — ogranicza możliwości chirurgii. Transfuzja ma jedynie zwiększyć ogólną objętość krwi, poprawić transport tlenu oraz uzupełnić zwykłe składniki osocza”
Jak czytamy w brytyjskim czasopiśmie Anaesthesia, płyny krwiozastępcze spełniają to zadanie skuteczniej niż sama krew, gdyż nie obniżają wydolności krążenia, co nierzadko zdarza się przy transfuzji.
Jak czytamy w brytyjskim czasopiśmie Anaesthesia, płyny krwiozastępcze spełniają to zadanie skuteczniej niż sama krew, gdyż nie obniżają wydolności krążenia, co nierzadko zdarza się przy transfuzji.
19-11-2017, 9:41
Jedyny doktor E.A. Moffit jakiego znalazłem - Dr. Elizabeth Moffitt is a Pediatrician in Napa, CA.
Zgadza się, że Kanada. Ale to jest pediatra a nie anestezjolog.
Brytyjskie czasopismo Anaesthesia wyrzuciło 88 artykułów jednego z ludzi, na których się powoływałeś.
Zgadza się, że Kanada. Ale to jest pediatra a nie anestezjolog.
Brytyjskie czasopismo Anaesthesia wyrzuciło 88 artykułów jednego z ludzi, na których się powoływałeś.
19-11-2017, 9:44
Specjaliści obalają zakorzeniony MIT, że umiera pacjent gdy nie godzi się na transfuzję. Większość polaków nadal wierzy w ten MIT
Każdy ze stu pacjentów stracił podczas zabiegu ponad 1000 ml krwi, a otrzymał dwa do trzech razy tyle płynu Hartmanna. Brak krwi w leczeniu uzupełniającym objętość nie miał wpływu na śmiertelność ani zachorowalność pooperacyjną. (...) Wbrew zakorzenionej tradycji, iż jedynym skutecznym środkiem na utratę krwi jest także krew, w wielu ośrodkach zyskało sobie prawo obywatelstwa całkowite lub częściowe zastępowanie jej roztworami soli”.96
Choć przekonania religijne nie pozwalają Świadkom Jehowy na przyjmowanie krwi, nie mają oni zastrzeżeń co do środków krwiozastępczych. Z punktu widzenia lekarza preparaty te są więc korzystne, gdyż można je u tych pacjentów stosować. Ale mają też wiele innych zalet.
„Niebiologiczne środki krwiozastępcze”, pisze profesor E. A. Moffitt z Kanady, „można produkować w dużych ilościach i przechowywać przez długi czas. (...) Zaletą preparatów zastępczych osocza jest brak niebezpieczeństw związanych z transfuzją: infekcji wirusowych i bakteryjnych, powikłań poprzetoczeniowych oraz uczulenia czynnikiem Rh”.97
Środki te mają jeszcze inną godną uwagi zaletę. Konserwowana krew ludzka musi zawierać związki chemiczne zapobiegające krzepnięciu. Po przetoczeniu mogą one osłabić naturalną krzepliwość krwi biorcy i jeszcze nasilić krwawienie. Jak zaznaczył kardiochirurg dr Melvin Platt, unika się tego, gdy zamiast krwi konserwowanej chory otrzymuje „substancję obojętną”, na przykład płyn Ringera z mleczanem.
Każdy ze stu pacjentów stracił podczas zabiegu ponad 1000 ml krwi, a otrzymał dwa do trzech razy tyle płynu Hartmanna. Brak krwi w leczeniu uzupełniającym objętość nie miał wpływu na śmiertelność ani zachorowalność pooperacyjną. (...) Wbrew zakorzenionej tradycji, iż jedynym skutecznym środkiem na utratę krwi jest także krew, w wielu ośrodkach zyskało sobie prawo obywatelstwa całkowite lub częściowe zastępowanie jej roztworami soli”.96
Choć przekonania religijne nie pozwalają Świadkom Jehowy na przyjmowanie krwi, nie mają oni zastrzeżeń co do środków krwiozastępczych. Z punktu widzenia lekarza preparaty te są więc korzystne, gdyż można je u tych pacjentów stosować. Ale mają też wiele innych zalet.
„Niebiologiczne środki krwiozastępcze”, pisze profesor E. A. Moffitt z Kanady, „można produkować w dużych ilościach i przechowywać przez długi czas. (...) Zaletą preparatów zastępczych osocza jest brak niebezpieczeństw związanych z transfuzją: infekcji wirusowych i bakteryjnych, powikłań poprzetoczeniowych oraz uczulenia czynnikiem Rh”.97
Środki te mają jeszcze inną godną uwagi zaletę. Konserwowana krew ludzka musi zawierać związki chemiczne zapobiegające krzepnięciu. Po przetoczeniu mogą one osłabić naturalną krzepliwość krwi biorcy i jeszcze nasilić krwawienie. Jak zaznaczył kardiochirurg dr Melvin Platt, unika się tego, gdy zamiast krwi konserwowanej chory otrzymuje „substancję obojętną”, na przykład płyn Ringera z mleczanem.
19-11-2017, 9:45
Krew, osocze, płytki krwi,etc.
Wiem, są preparaty krwiozastępcza np.Hes. Ale są takie sytuacje, że krwi nie da się niczym zastąpić, bez niej nie żyłabym już.
Wiem, są preparaty krwiozastępcza np.Hes. Ale są takie sytuacje, że krwi nie da się niczym zastąpić, bez niej nie żyłabym już.
19-11-2017, 9:48
Specjaliści od urazów kolana, których 88 artykułów wyrzucono za brak merytorycznych dowodów oraz rzekome artykuły w uznanym piśmie dostępne tylko po polsku na stronach świadków. Pisałem o tak zwanych krwiozastępczych. I jak z tego wynika one są tylko na chwilę i nie mogą w pełni zastąpić krwi. Ale zaraz pewnie czekają mnie kolejne cytaty z rzekomych artykułów czy wywiadów albo ludzi co z krwią mają niewiele wspólnego jak np pediatrzy.
19-11-2017, 9:53
Operacje bez rozlewu krwi
Transfuzja podczas zabiegu może zagrażać życiu chorego. Dlatego w szpitalach na całym świecie tworzone są programy operowania bez przetaczania krwi. Jednym z nich jest warszawski szpital przy Lindleya.
http://wyborcza.pl/TylkoZdrowie/7,137474...rects=true
Pani Anna upadła i złamała kość udową. Ortopeda musiał zespolić złamane fragmenty kości za pomocą metalowej płytki. Zależało mu na tym, by starszej osobie nie przetaczać krwi, bo to dodatkowe obciążenie dla organizmu. To wyzwanie, bo kości są silnie ukrwione, gdy chirurg je przetnie, krew leje się z setek drobnych naczyń krwionośnych.
Sposoby oszczędzania krwi
Panią Annę operował dr Paweł Łęgosz, kierownik oddziału ortopedii dorosłych Kliniki Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu w Szpitalu Klinicznym Dzieciątka Jezus przy ul. Lindleya.
Po raz pierwszy metodę „bezkrwawej chirurgii” zastosował siedem lat temu, gdy operował świadka Jehowy. Pacjent ze względów religijnych nie zgadzał się na transfuzję, nawet gdyby w trakcie zabiegu doszło do zagrożenia życia.
Teraz w warszawskim szpitalu przy Lindleya średnio raz w miesiącu operowany jest ktoś, komu głównie z powodów religijnych nie można przetoczyć krwi.
„Bezkrwawa chirurgia” wymaga specjalnego przygotowania do operacji. Jeśli to zabieg planowany, a pacjent ma za niski poziom hemoglobiny, przez kilka tygodni podaje mu się suplementy bogate w kwas foliowy, witaminę B12 oraz żelazo, by organizm sam zrobił zapasy składników krwi. Stosuje się też erytropoetynę, lek pobudzający szpik kostny do wytwarzania czerwonych krwinek.
Aby chory stracił mniej krwi, trzeba go odpowiednio ułożyć na stole operacyjnym. Jeśli operowane są nogi, należy je unieść, by krwawienie było mniejsze. Trzeba także zadbać o to, by operowany pacjent się nie wyziębił – dlatego stosuje się maty podgrzewające.
– Na bloku jest chłodno, bo w takich warunkach się lepiej operuje, ale pacjent powinien mieć zapewnioną temperaturę ok. 22 stopni C, wtedy jego organizm nie musi zużywać energii na ogrzanie się. Gdy na sali jest za zimno, u chorego zwiększa się ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych – mówi dr Łęgosz.
Anestezjolog podczas znieczulania podaje leki obniżające ciśnienie, by spowolnić krążenie. Wówczas wyciek krwi jest mniejszy.
Klej na tkanki
Aby pacjent stracił jak najmniej krwi, chirurdzy wybierają specjalne techniki operacji. Żeby wszczepić protezę stawu biodrowego, kiedyś musieli zrobić nacięcie o długości 15 cm, teraz są w stanie wstawić sztuczny staw przez ranę o połowę mniejszą.
– Ważne jest, by operować fizjologicznie, czyli robić cięcia między mięśniami. Mięśnie są bardzo silnie ukrwione i gdy się je przetnie, zwiększa się krwawienie – wyjaśnia dr Łęgosz.
W zminimalizowaniu utraty krwi pomaga nóż elektryczny, który rozcina i od razu „przypala”, czyli zamyka naczynia krwionośne. Podobnie działa skalpel hemostatyczny – rodzaj noża, który pod wpływem wysokich temperatur tamuje krwotok.
– Ważne jest też, by dokładnie płukać ranę. To sprzyja gojeniu. Dzięki temu lekarz widzi też, czy jakieś naczynia krwawią, a wtedy może je szybko przypalić prądem i ograniczyć krwawienie – tłumaczy ortopeda.
Jeśli operowany jest np. staw kolanowy lub stopa, można użyć opaski uciskowej. Przypomina ona mankiet z aparatów ciśnieniowych. Ucisk powstrzymuje krążenie w danej części ciała. Jednak by nie doprowadzić do powikłań, opaska może być założona tylko na dwie godziny.
Po przecięciu kości lekarz smaruje jej brzegi woskiem, który czopuje uszkodzone naczynia. Jeśli krwawi wiele naczyń, nie można ich wówczas przypalić nożem elektrycznym, wtedy stosuje się gąbkę z trąbiną, środkiem aktywującym krzepnięcie. Wygląda jak tofu, ale jest biała. Zostaje zaszyta w ranę i tam się rozpuszcza. Po zamknięciu rany można zastosować klej tkankowy, który dodatkowo uszczelni szew.
– Przed zszyciem rany oblewamy kość, tkanki podskórne i skórę od wewnątrz koktajlem adrenaliny i markainy, czyli środka znieczulającego, który blokuje przewodzenie sygnałów nerwowych. Taka mieszanka obkurcza naczynia krwionośne i także hamuje krwawienie – mówi dr Łęgosz.
Naczynia obkurcza także obłożenie rany pooperacyjnej lodem.
Jest jeszcze jeden trik, który się stosuje, by oszukać organizm. Do krwiobiegu podaje się gęsty płyn, mieszaninę żelatyny i magnesu, potasu, sody i wapna, która sztucznie wyrównuje utratę krwi. – Dzięki tym płynom udaje się utrzymać objętość wewnątrz naczyń – mówi dr Łęgosz.
W sytuacjach skrajnych można podać także kwas traneksamowy, czyli syntetyczny aminokwas o działaniu przeciwkrwotocznym.
Zobacz, jak operują bez rozlewu krwi i skalpela [INFOGRAFIKA]
Obce białko w krwi
Każdy człowiek ma ponad pięć litrów krwi. Jeśli pacjent utraci powyżej jednej trzeciej jej objętości, może dojść do wstrząsu, niedokrwienia serca lub zawału.
Aby nie przegapić momentu, w którym należy podać krew, lekarze w czasie operacji kontrolują poziom białych i czerwonych krwinek oraz hemoglobiny przenoszącej tlen w organizmie. Gdy stężenie tej ostatniej substancji jest mniejsze niż 9 g na decylitr, lekarz musi podjąć decyzję, czy podać krew przechowywaną w szpitalnym banku krwi.
– Gdy poziom hemoglobiny u młodych ludzi spadnie do 7 g/dl, są w stanie szybko naprodukować brakującą krew. U starszych, bardziej schorowanych, trzeba ją podać szybciej, by uzupełnić braki – mówi lekarz.
Niestety transfuzja może się skończyć poważnymi powikłaniami.
– To najstarszy przeszczep tkanki ludzkiej. Chory dostaje obce białko. Organizm traktuje krew jak intruza i zaczyna ją zwalczać. To powoduje obniżenie odporności – podkreśla dr Łęgosz.
W Centrum Zdrowia Dziecka też oszczędza się krew w czasie zabiegów, nawet tych na otwartym sercu.
– Przetaczanie krwi nie jest obojętne dla organizmu – mówi prof. Bohdan Maruszewski, kierownik Kliniki Kardiochirurgii CZD. – Wiemy, że wpływa na układ immunologiczny. Dzieci po licznych przetoczeniach są też trudniejszymi biorcami narządów.
Prof. Maruszewski dodaje, że by ograniczyć podawanie obcej krwi, stosowane jest urządzenie zwane cell saver, które umożliwia odzyskiwanie krwi pacjenta. Aparat przechowuje krew, filtruje ją i pozwala z powrotem wprowadzić do krwiobiegu pacjenta podczas operacji.
Co jeszcze siedzi w krwi
Przez wiele lat wydawało się nam, że dużo wiemy o krwi, ale w latach 80. ubiegłego wieku okazało się, że jest w niej także wirus HIV. Później dowiedzieliśmy się, że przenosi też priony powodujące chorobę szalonych krów. Dziś krew każdego dawcy jest badana w kierunku trzech wirusów HIV, HBV i HCV. Jednak trzeba się liczyć z tym, że mogą się w niej znajdować także czynniki chorobotwórcze, których jeszcze nie znamy.
– Aby zwiększać bezpieczeństwo krwi, działamy na patogeny za pomocą ryboflawiny i światła ultrafioletowego. Dzięki temu nie są aktywne. Takie dodatkowe zabezpieczenie stosujemy przy koncentracie krwinek płytkowych oraz części osocza – mówi Marzena Grędzicka-Przybysz z Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Warszawie.
W Polsce w 2014 r. przeprowadzono ok. 1,5 mln transfuzji. W 38 przypadkach doszło do poważnych powikłań, które mogły zagrażać życiu chorych lub spowodować nową chorobę. U 15 osób wystąpiła silna reakcja alergiczna, u pięciu doszło do niszczenia krwinek czerwonych, gdyż podana krew była niezgodna z grupą krwi pacjenta. U trzech osób nastąpiło potransfuzyjne uszkodzenie płuc, a u sześciu – przeciążenie krążenia, które objawia się m.in. zaburzeniami układu krążenia i oddechowego.
Prof. Ryszard Pogłód z Zakładu Transfuzjologii Instytutu Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie podkreśla, że liczne towarzystwa naukowe zalecają, by unikać zbędnych transfuzji. – Przetoczona krew może wywołać u operowanego chorego różne niepożądane reakcje, dlatego zabieg powinien się odbywać tylko zgodnie ze wskazaniami – mówi prof. Pogłód. – Z badań przeprowadzonych w USA wynika, że blisko połowa przetoczeń odbyła się bez wskazań. Nie ma takich statystyk dla Polski.
Dr Łęgosz ma średnio raz w roku chorego, u którego po przetoczeniu krwi dochodzi do wstrząsu anafilaktycznego zagrażającego życiu: – Badania pokazują, że jedna jednostka przetoczonej krwi statystycznie zwiększa umieralność w ciągu 30 dni po podaniu krwi, dlatego w jej podawaniu powinniśmy być ostrożni.
W szpitalach na całym świecie tworzone są programy operowania i leczenia bez krwi i jej pochodnych.
– Będziemy musieli zmienić podejście do przetaczania krwi – mówi prof. Pogłód. – Społeczeństwo się starzeje i rośnie zapotrzebowanie na krew, a liczba dawców maleje. Musimy być bardziej restrykcyjni i podawać ją tylko wtedy, gdy są wskazania lekarskie.
Lekarze, którzy leczą bez krwi
Pionierem „bezkrwawej medycyny” był dr Denton Cooley, kardiochirurg, który w 1962 r. pierwszy raz przeprowadził operację na otwartym sercu bez transfuzji.
Ponad 90 tys. lekarzy z całego świata zadeklarowało gotowość leczenia „bez krwi”. W Polsce – około tysiąca.
W takiej medycynie specjalizuje się ponad 200 szpitali w 20 krajach. Amerykanie wyliczyli, że unikanie transfuzji zredukowało ogólne koszty leczenia w operacjach ortopedycznych i jamy brzusznej średnio o 5 tys. dolarów na pacjenta.
https://www.wykop.pl/wpis/26425331/opera...zas-zabie/
Transfuzja podczas zabiegu może zagrażać życiu chorego. Dlatego w szpitalach na całym świecie tworzone są programy operowania bez przetaczania krwi. Jednym z nich jest warszawski szpital przy Lindleya.
http://wyborcza.pl/TylkoZdrowie/7,137474...rects=true
Pani Anna upadła i złamała kość udową. Ortopeda musiał zespolić złamane fragmenty kości za pomocą metalowej płytki. Zależało mu na tym, by starszej osobie nie przetaczać krwi, bo to dodatkowe obciążenie dla organizmu. To wyzwanie, bo kości są silnie ukrwione, gdy chirurg je przetnie, krew leje się z setek drobnych naczyń krwionośnych.
Sposoby oszczędzania krwi
Panią Annę operował dr Paweł Łęgosz, kierownik oddziału ortopedii dorosłych Kliniki Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu w Szpitalu Klinicznym Dzieciątka Jezus przy ul. Lindleya.
Po raz pierwszy metodę „bezkrwawej chirurgii” zastosował siedem lat temu, gdy operował świadka Jehowy. Pacjent ze względów religijnych nie zgadzał się na transfuzję, nawet gdyby w trakcie zabiegu doszło do zagrożenia życia.
Teraz w warszawskim szpitalu przy Lindleya średnio raz w miesiącu operowany jest ktoś, komu głównie z powodów religijnych nie można przetoczyć krwi.
„Bezkrwawa chirurgia” wymaga specjalnego przygotowania do operacji. Jeśli to zabieg planowany, a pacjent ma za niski poziom hemoglobiny, przez kilka tygodni podaje mu się suplementy bogate w kwas foliowy, witaminę B12 oraz żelazo, by organizm sam zrobił zapasy składników krwi. Stosuje się też erytropoetynę, lek pobudzający szpik kostny do wytwarzania czerwonych krwinek.
Aby chory stracił mniej krwi, trzeba go odpowiednio ułożyć na stole operacyjnym. Jeśli operowane są nogi, należy je unieść, by krwawienie było mniejsze. Trzeba także zadbać o to, by operowany pacjent się nie wyziębił – dlatego stosuje się maty podgrzewające.
– Na bloku jest chłodno, bo w takich warunkach się lepiej operuje, ale pacjent powinien mieć zapewnioną temperaturę ok. 22 stopni C, wtedy jego organizm nie musi zużywać energii na ogrzanie się. Gdy na sali jest za zimno, u chorego zwiększa się ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych – mówi dr Łęgosz.
Anestezjolog podczas znieczulania podaje leki obniżające ciśnienie, by spowolnić krążenie. Wówczas wyciek krwi jest mniejszy.
Klej na tkanki
Aby pacjent stracił jak najmniej krwi, chirurdzy wybierają specjalne techniki operacji. Żeby wszczepić protezę stawu biodrowego, kiedyś musieli zrobić nacięcie o długości 15 cm, teraz są w stanie wstawić sztuczny staw przez ranę o połowę mniejszą.
– Ważne jest, by operować fizjologicznie, czyli robić cięcia między mięśniami. Mięśnie są bardzo silnie ukrwione i gdy się je przetnie, zwiększa się krwawienie – wyjaśnia dr Łęgosz.
W zminimalizowaniu utraty krwi pomaga nóż elektryczny, który rozcina i od razu „przypala”, czyli zamyka naczynia krwionośne. Podobnie działa skalpel hemostatyczny – rodzaj noża, który pod wpływem wysokich temperatur tamuje krwotok.
– Ważne jest też, by dokładnie płukać ranę. To sprzyja gojeniu. Dzięki temu lekarz widzi też, czy jakieś naczynia krwawią, a wtedy może je szybko przypalić prądem i ograniczyć krwawienie – tłumaczy ortopeda.
Jeśli operowany jest np. staw kolanowy lub stopa, można użyć opaski uciskowej. Przypomina ona mankiet z aparatów ciśnieniowych. Ucisk powstrzymuje krążenie w danej części ciała. Jednak by nie doprowadzić do powikłań, opaska może być założona tylko na dwie godziny.
Po przecięciu kości lekarz smaruje jej brzegi woskiem, który czopuje uszkodzone naczynia. Jeśli krwawi wiele naczyń, nie można ich wówczas przypalić nożem elektrycznym, wtedy stosuje się gąbkę z trąbiną, środkiem aktywującym krzepnięcie. Wygląda jak tofu, ale jest biała. Zostaje zaszyta w ranę i tam się rozpuszcza. Po zamknięciu rany można zastosować klej tkankowy, który dodatkowo uszczelni szew.
– Przed zszyciem rany oblewamy kość, tkanki podskórne i skórę od wewnątrz koktajlem adrenaliny i markainy, czyli środka znieczulającego, który blokuje przewodzenie sygnałów nerwowych. Taka mieszanka obkurcza naczynia krwionośne i także hamuje krwawienie – mówi dr Łęgosz.
Naczynia obkurcza także obłożenie rany pooperacyjnej lodem.
Jest jeszcze jeden trik, który się stosuje, by oszukać organizm. Do krwiobiegu podaje się gęsty płyn, mieszaninę żelatyny i magnesu, potasu, sody i wapna, która sztucznie wyrównuje utratę krwi. – Dzięki tym płynom udaje się utrzymać objętość wewnątrz naczyń – mówi dr Łęgosz.
W sytuacjach skrajnych można podać także kwas traneksamowy, czyli syntetyczny aminokwas o działaniu przeciwkrwotocznym.
Zobacz, jak operują bez rozlewu krwi i skalpela [INFOGRAFIKA]
Obce białko w krwi
Każdy człowiek ma ponad pięć litrów krwi. Jeśli pacjent utraci powyżej jednej trzeciej jej objętości, może dojść do wstrząsu, niedokrwienia serca lub zawału.
Aby nie przegapić momentu, w którym należy podać krew, lekarze w czasie operacji kontrolują poziom białych i czerwonych krwinek oraz hemoglobiny przenoszącej tlen w organizmie. Gdy stężenie tej ostatniej substancji jest mniejsze niż 9 g na decylitr, lekarz musi podjąć decyzję, czy podać krew przechowywaną w szpitalnym banku krwi.
– Gdy poziom hemoglobiny u młodych ludzi spadnie do 7 g/dl, są w stanie szybko naprodukować brakującą krew. U starszych, bardziej schorowanych, trzeba ją podać szybciej, by uzupełnić braki – mówi lekarz.
Niestety transfuzja może się skończyć poważnymi powikłaniami.
– To najstarszy przeszczep tkanki ludzkiej. Chory dostaje obce białko. Organizm traktuje krew jak intruza i zaczyna ją zwalczać. To powoduje obniżenie odporności – podkreśla dr Łęgosz.
W Centrum Zdrowia Dziecka też oszczędza się krew w czasie zabiegów, nawet tych na otwartym sercu.
– Przetaczanie krwi nie jest obojętne dla organizmu – mówi prof. Bohdan Maruszewski, kierownik Kliniki Kardiochirurgii CZD. – Wiemy, że wpływa na układ immunologiczny. Dzieci po licznych przetoczeniach są też trudniejszymi biorcami narządów.
Prof. Maruszewski dodaje, że by ograniczyć podawanie obcej krwi, stosowane jest urządzenie zwane cell saver, które umożliwia odzyskiwanie krwi pacjenta. Aparat przechowuje krew, filtruje ją i pozwala z powrotem wprowadzić do krwiobiegu pacjenta podczas operacji.
Co jeszcze siedzi w krwi
Przez wiele lat wydawało się nam, że dużo wiemy o krwi, ale w latach 80. ubiegłego wieku okazało się, że jest w niej także wirus HIV. Później dowiedzieliśmy się, że przenosi też priony powodujące chorobę szalonych krów. Dziś krew każdego dawcy jest badana w kierunku trzech wirusów HIV, HBV i HCV. Jednak trzeba się liczyć z tym, że mogą się w niej znajdować także czynniki chorobotwórcze, których jeszcze nie znamy.
– Aby zwiększać bezpieczeństwo krwi, działamy na patogeny za pomocą ryboflawiny i światła ultrafioletowego. Dzięki temu nie są aktywne. Takie dodatkowe zabezpieczenie stosujemy przy koncentracie krwinek płytkowych oraz części osocza – mówi Marzena Grędzicka-Przybysz z Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Warszawie.
W Polsce w 2014 r. przeprowadzono ok. 1,5 mln transfuzji. W 38 przypadkach doszło do poważnych powikłań, które mogły zagrażać życiu chorych lub spowodować nową chorobę. U 15 osób wystąpiła silna reakcja alergiczna, u pięciu doszło do niszczenia krwinek czerwonych, gdyż podana krew była niezgodna z grupą krwi pacjenta. U trzech osób nastąpiło potransfuzyjne uszkodzenie płuc, a u sześciu – przeciążenie krążenia, które objawia się m.in. zaburzeniami układu krążenia i oddechowego.
Prof. Ryszard Pogłód z Zakładu Transfuzjologii Instytutu Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie podkreśla, że liczne towarzystwa naukowe zalecają, by unikać zbędnych transfuzji. – Przetoczona krew może wywołać u operowanego chorego różne niepożądane reakcje, dlatego zabieg powinien się odbywać tylko zgodnie ze wskazaniami – mówi prof. Pogłód. – Z badań przeprowadzonych w USA wynika, że blisko połowa przetoczeń odbyła się bez wskazań. Nie ma takich statystyk dla Polski.
Dr Łęgosz ma średnio raz w roku chorego, u którego po przetoczeniu krwi dochodzi do wstrząsu anafilaktycznego zagrażającego życiu: – Badania pokazują, że jedna jednostka przetoczonej krwi statystycznie zwiększa umieralność w ciągu 30 dni po podaniu krwi, dlatego w jej podawaniu powinniśmy być ostrożni.
W szpitalach na całym świecie tworzone są programy operowania i leczenia bez krwi i jej pochodnych.
– Będziemy musieli zmienić podejście do przetaczania krwi – mówi prof. Pogłód. – Społeczeństwo się starzeje i rośnie zapotrzebowanie na krew, a liczba dawców maleje. Musimy być bardziej restrykcyjni i podawać ją tylko wtedy, gdy są wskazania lekarskie.
Lekarze, którzy leczą bez krwi
Pionierem „bezkrwawej medycyny” był dr Denton Cooley, kardiochirurg, który w 1962 r. pierwszy raz przeprowadził operację na otwartym sercu bez transfuzji.
Ponad 90 tys. lekarzy z całego świata zadeklarowało gotowość leczenia „bez krwi”. W Polsce – około tysiąca.
W takiej medycynie specjalizuje się ponad 200 szpitali w 20 krajach. Amerykanie wyliczyli, że unikanie transfuzji zredukowało ogólne koszty leczenia w operacjach ortopedycznych i jamy brzusznej średnio o 5 tys. dolarów na pacjenta.
https://www.wykop.pl/wpis/26425331/opera...zas-zabie/
19-11-2017, 9:56
"Oświadczenie woli, czy przysięga Hipokratesa?
Zgoda pacjenta na leczenie, w tym zabieg transfuzji krwi i jej składników jest podstawą do działań lekarskich. O konieczności uzyskania takiej zgody mówi zarówno Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 02.04.1997 r. w art. 41;47 oraz Ustawa o zawodzie lekarza i lekarza dentysty z dn. 05.12.96 r. ( Dz. U. 1997, nr 28, poz.1502 z późn. zm. ) a także Kodeks karny czy Kodeks etyki lekarskiej. Dlatego przed wykonaniem transfuzji do dokumentacji medycznej należy dołączyć pisemną zgodę pacjenta na ten zabieg.
Świadkowie Jehowy, zazwyczaj noszą przy sobie pisemne oświadczenie składane przez pacjentów na wypadek niemożności powzięcia decyzji w sposób świadomy ,w którym oznajmiają, że uwalniają personel medyczny od odpowiedzialności za wszelkie szkody, jakie mogłyby wyniknąć z odmowy przetoczenia krwi.
Co ma zrobić personel medyczny w sytuacji, gdy życie pacjenta jest zagrożone, a ten mając świadomość tego faktu nie wyraził zgody na transfuzję? Czy wola pacjenta zwalnia lekarza od odpowiedzialności za życie chorego?
- Lekarz staje wobec trudnej decyzji, zwłaszcza wtedy, gdy dotyczy to Świadków Jehowy. Z jednej strony jest konieczność przestrzegania przez niego woli pacjenta, a z drugiej - obowiązek ratowania zdrowia i życia. Nawet kategoryczny sprzeciw na wykonanie transfuzji podpisany przez pacjenta, o ile jest zgodny z wymogami Kodeksu cywilnego, nie zwolni lekarza od odpowiedzialności karnej i zawodowej - mówi dr Bożena Drybańska, śląski konsultant wojewódzki w dziedzinie transfuzjologii klinicznej.
Zwraca jednak uwagę, że wola pacjenta nie zawsze jest priorytetem w terapii. Konsultantka przypomina, że w art. 38 Ustawy o zawodzie lekarza jest możliwość odstąpienia od leczenia, jednak nie dotyczy to przypadków ratowania życia.
- Szczególną jest sytuacja kiedy pacjent jest nieprzytomny i nie posiada stosownego oświadczenia, a rodzina twierdzi, że należy on do Świadków Jehowy i z tego powodu nie może mieć transfuzji krwi. W takim wypadku lekarz nie powinien ulegać presji rodziny. Powinien postępować zgodnie z wiedzą medyczną i w razie konieczności dokonać transfuzji krwi lub jej składników - zaznacza Drybańska.
Sąd za oświadczeniem woli
Ekspertka przyznaje, że lekarz może być obwiniony przez Świadków Jehowy, że transfuzja spowodowała w konsekwencji wykluczenie pacjenta z ich społeczności. Zwraca też uwagę, na orzeczenie Sadu Najwyższego, który opowiada się za uznaniem oświadczenia woli pacjentów.
W omawianym orzeczeniu wskazano, że wolę Świadków Jehowy należy uznać za wiążącą nawet, jeżeli chory z jakichś powodów ( np. utrata świadomości ) nie może jej wyrazić w czasie rzeczywistym gdyż wola pacjenta jest chroniona w szczególny sposób (Europejska Konwencja Praw Człowieka).
Jak podkreśla dr Drybańska lekarz leczący pacjenta - Świadka Jehowy, mimo pewnych uregulowań prawnych i administracyjnych będzie jednak zawsze stał przed dylematem prawo i poszanowanie woli pacjenta czy jego sumienie i wiedza. - Wszakże zgodnie z regułą salus aegroti prima lex esto, powinien zawsze postępować mając na celu dobro pacjenta - zaznacza.
Konsultantka zwraca uwagę, że Kodeks Etyki Lekarskiej nie ma rangi dokumentu prawnego, a w polskim systemie prawnym dominująca jest rola autonomii pacjenta.
- W mojej długoletniej pracy spotkałam się z kilkoma przypadkami, kiedy lekarz musiał dokonać trudnego wyboru i w każdym wypadku był on związany z ogromnym stresem i ryzykiem ponoszenia konsekwencji tej decyzji. Kwestia ta wymaga uregulowania, żeby lekarz postępując zgodnie z przysięgą Hipokratesa nie bał się podejmować decyzji wtedy, gdy jest ona niezgodna z wolą pacjenta, a jest zgodna z obowiązującym stanem wiedzy medycznej - mówi dr Drybańska.
Lekarskie sumienie
Na konieczność takiej regulacji prawnej zwraca uwagę także prof. Arkadiusz Jawień, kierownik Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej Collegium Medicum UMK w Bydgoszczy.
- To bardzo trudna sytuacja. Brak jednoznacznego wskazania postępowania sprawia, że problem ten pozostaje do rozstrzygnięcie w sumieniu dwóch osób chorego i lekarza. Najgorszym wyjściem jest odmowa pomocy pacjentowi ze względu na jego przekonania - mówi.
Profesor zwraca jednak uwagę, że na szczęście z pomocą przychodzi postęp technologiczny, który sprawił, że coraz częściej w takich przypadkach pacjenci mogą być bezpiecznie poddawani zabiegom chirurgicznym.
- Dysponujemy dziś sprzętem i metodami małoinwazyjnymi, które umożliwiają zmniejszenie konieczności podania krwi do minimum. W przypadkach wymagających możemy zastosować autotransfuzję, są też preparaty krwiozastępcze, które pomagają w utrzymaniu krążenia - wymienia prof. Jawień i przyznaje, że nie jest to oczywiście sprzęt dostępny w każdej placówce, a zazwyczaj dostępny w szpitalach klinicznych, dlatego w jego opinii tam powinni trafiać tacy chorzy.
Jak zaznacza ważne by pacjent rozmawiał z lekarzem i wspólnie szukali bezpiecznego dla chorego wyjścia z sytuacji, która nie naruszy jego zasad. Nawet, gdy podniesie to koszt świadczenia.
- Oczywiście są sytuacje, gdy podanie krwi jest konieczne dla ratowania życia chorego, chociażby w przypadku krwotoku, którego nie jesteśmy w stanie przewidzieć - przyznaje.
Krystyna Kozłowska, Rzecznik Praw Pacjenta uważa, że w sytuacji, gdy pacjent został poinformowany przez lekarza o wszystkich okolicznościach związanych z danym zbiegiem i świadomie odmówił poddania się procedurze medycznej, oznacza to, że zaakceptował ryzyko z tym związane.
- Wprawdzie lekarz może udzielić świadczeń zdrowotnych bez zgody pacjenta, niemniej muszą w tym przypadku zaistnieć konkretne przesłanki określone w przepisach prawa. Nie obejmuje to przypadków, w których lekarz został uprzednio przez pacjenta wyraźnie poinformowany co do akceptowanych przez niego granic podejmowanego zabiegu operacyjnego czy innej czynności leczniczej - zaznacza Kozłowska.
Po zgodę do sądu
Inaczej wygląda to w przypadku dzieci. Jak zwraca uwagę Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka należy pamiętać, że każda sprawa dotycząca ratowania życia jest indywidualnie rozstrzygana przez lekarzy. W przypadku gdy zagrożone jest dobro dziecka, a rodzic podejmuje decyzję, która może być przyczyną szkody dla zdrowia dziecka, lekarz powinien zwrócić się do Sądu Rodzinnego o wydanie zgody zastępczej.
- Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki - podkreśla.
Jak to wygląda w praktyce? Joanna Komolka, rzecznik prasowy Instytutu Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie przyznaje, że w przypadkach leczenia dzieci, gdy pojawia się odmowa do pewnych świadczeń np. transfuzji, gdy istnieje taka możliwość, to lekarze starają się uszanować wolę rodziców.
- Jednak w przypadku konieczności ratowania życia (np. podczas transplantacji, operacji kardiochirurgicznych - przy zabiegach, które związane są z transfuzją krwi, a są ratującymi życie) istnieje możliwość zwrócenia się do sądu rodzinnego i opiekuńczego o tymczasowe pozbawienie praw rodzicielskich rodziców dziecka, którzy odmawiają transfuzji. Takie przypadki zdarzały się w Instytucie - wyjaśnia."
Źródło: Autor: Katarzyna Lisowska/Rynek Zdrowia
Nie każda operacja może się odbyć bez rozlewu krwi np. przeszczep serca, który ją pompuje.
Tu nie można zakręcić kurków jak w przypadku hydrauliki mieszkania.
Zgoda pacjenta na leczenie, w tym zabieg transfuzji krwi i jej składników jest podstawą do działań lekarskich. O konieczności uzyskania takiej zgody mówi zarówno Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 02.04.1997 r. w art. 41;47 oraz Ustawa o zawodzie lekarza i lekarza dentysty z dn. 05.12.96 r. ( Dz. U. 1997, nr 28, poz.1502 z późn. zm. ) a także Kodeks karny czy Kodeks etyki lekarskiej. Dlatego przed wykonaniem transfuzji do dokumentacji medycznej należy dołączyć pisemną zgodę pacjenta na ten zabieg.
Świadkowie Jehowy, zazwyczaj noszą przy sobie pisemne oświadczenie składane przez pacjentów na wypadek niemożności powzięcia decyzji w sposób świadomy ,w którym oznajmiają, że uwalniają personel medyczny od odpowiedzialności za wszelkie szkody, jakie mogłyby wyniknąć z odmowy przetoczenia krwi.
Co ma zrobić personel medyczny w sytuacji, gdy życie pacjenta jest zagrożone, a ten mając świadomość tego faktu nie wyraził zgody na transfuzję? Czy wola pacjenta zwalnia lekarza od odpowiedzialności za życie chorego?
- Lekarz staje wobec trudnej decyzji, zwłaszcza wtedy, gdy dotyczy to Świadków Jehowy. Z jednej strony jest konieczność przestrzegania przez niego woli pacjenta, a z drugiej - obowiązek ratowania zdrowia i życia. Nawet kategoryczny sprzeciw na wykonanie transfuzji podpisany przez pacjenta, o ile jest zgodny z wymogami Kodeksu cywilnego, nie zwolni lekarza od odpowiedzialności karnej i zawodowej - mówi dr Bożena Drybańska, śląski konsultant wojewódzki w dziedzinie transfuzjologii klinicznej.
Zwraca jednak uwagę, że wola pacjenta nie zawsze jest priorytetem w terapii. Konsultantka przypomina, że w art. 38 Ustawy o zawodzie lekarza jest możliwość odstąpienia od leczenia, jednak nie dotyczy to przypadków ratowania życia.
- Szczególną jest sytuacja kiedy pacjent jest nieprzytomny i nie posiada stosownego oświadczenia, a rodzina twierdzi, że należy on do Świadków Jehowy i z tego powodu nie może mieć transfuzji krwi. W takim wypadku lekarz nie powinien ulegać presji rodziny. Powinien postępować zgodnie z wiedzą medyczną i w razie konieczności dokonać transfuzji krwi lub jej składników - zaznacza Drybańska.
Sąd za oświadczeniem woli
Ekspertka przyznaje, że lekarz może być obwiniony przez Świadków Jehowy, że transfuzja spowodowała w konsekwencji wykluczenie pacjenta z ich społeczności. Zwraca też uwagę, na orzeczenie Sadu Najwyższego, który opowiada się za uznaniem oświadczenia woli pacjentów.
W omawianym orzeczeniu wskazano, że wolę Świadków Jehowy należy uznać za wiążącą nawet, jeżeli chory z jakichś powodów ( np. utrata świadomości ) nie może jej wyrazić w czasie rzeczywistym gdyż wola pacjenta jest chroniona w szczególny sposób (Europejska Konwencja Praw Człowieka).
Jak podkreśla dr Drybańska lekarz leczący pacjenta - Świadka Jehowy, mimo pewnych uregulowań prawnych i administracyjnych będzie jednak zawsze stał przed dylematem prawo i poszanowanie woli pacjenta czy jego sumienie i wiedza. - Wszakże zgodnie z regułą salus aegroti prima lex esto, powinien zawsze postępować mając na celu dobro pacjenta - zaznacza.
Konsultantka zwraca uwagę, że Kodeks Etyki Lekarskiej nie ma rangi dokumentu prawnego, a w polskim systemie prawnym dominująca jest rola autonomii pacjenta.
- W mojej długoletniej pracy spotkałam się z kilkoma przypadkami, kiedy lekarz musiał dokonać trudnego wyboru i w każdym wypadku był on związany z ogromnym stresem i ryzykiem ponoszenia konsekwencji tej decyzji. Kwestia ta wymaga uregulowania, żeby lekarz postępując zgodnie z przysięgą Hipokratesa nie bał się podejmować decyzji wtedy, gdy jest ona niezgodna z wolą pacjenta, a jest zgodna z obowiązującym stanem wiedzy medycznej - mówi dr Drybańska.
Lekarskie sumienie
Na konieczność takiej regulacji prawnej zwraca uwagę także prof. Arkadiusz Jawień, kierownik Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej Collegium Medicum UMK w Bydgoszczy.
- To bardzo trudna sytuacja. Brak jednoznacznego wskazania postępowania sprawia, że problem ten pozostaje do rozstrzygnięcie w sumieniu dwóch osób chorego i lekarza. Najgorszym wyjściem jest odmowa pomocy pacjentowi ze względu na jego przekonania - mówi.
Profesor zwraca jednak uwagę, że na szczęście z pomocą przychodzi postęp technologiczny, który sprawił, że coraz częściej w takich przypadkach pacjenci mogą być bezpiecznie poddawani zabiegom chirurgicznym.
- Dysponujemy dziś sprzętem i metodami małoinwazyjnymi, które umożliwiają zmniejszenie konieczności podania krwi do minimum. W przypadkach wymagających możemy zastosować autotransfuzję, są też preparaty krwiozastępcze, które pomagają w utrzymaniu krążenia - wymienia prof. Jawień i przyznaje, że nie jest to oczywiście sprzęt dostępny w każdej placówce, a zazwyczaj dostępny w szpitalach klinicznych, dlatego w jego opinii tam powinni trafiać tacy chorzy.
Jak zaznacza ważne by pacjent rozmawiał z lekarzem i wspólnie szukali bezpiecznego dla chorego wyjścia z sytuacji, która nie naruszy jego zasad. Nawet, gdy podniesie to koszt świadczenia.
- Oczywiście są sytuacje, gdy podanie krwi jest konieczne dla ratowania życia chorego, chociażby w przypadku krwotoku, którego nie jesteśmy w stanie przewidzieć - przyznaje.
Krystyna Kozłowska, Rzecznik Praw Pacjenta uważa, że w sytuacji, gdy pacjent został poinformowany przez lekarza o wszystkich okolicznościach związanych z danym zbiegiem i świadomie odmówił poddania się procedurze medycznej, oznacza to, że zaakceptował ryzyko z tym związane.
- Wprawdzie lekarz może udzielić świadczeń zdrowotnych bez zgody pacjenta, niemniej muszą w tym przypadku zaistnieć konkretne przesłanki określone w przepisach prawa. Nie obejmuje to przypadków, w których lekarz został uprzednio przez pacjenta wyraźnie poinformowany co do akceptowanych przez niego granic podejmowanego zabiegu operacyjnego czy innej czynności leczniczej - zaznacza Kozłowska.
Po zgodę do sądu
Inaczej wygląda to w przypadku dzieci. Jak zwraca uwagę Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka należy pamiętać, że każda sprawa dotycząca ratowania życia jest indywidualnie rozstrzygana przez lekarzy. W przypadku gdy zagrożone jest dobro dziecka, a rodzic podejmuje decyzję, która może być przyczyną szkody dla zdrowia dziecka, lekarz powinien zwrócić się do Sądu Rodzinnego o wydanie zgody zastępczej.
- Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki - podkreśla.
Jak to wygląda w praktyce? Joanna Komolka, rzecznik prasowy Instytutu Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie przyznaje, że w przypadkach leczenia dzieci, gdy pojawia się odmowa do pewnych świadczeń np. transfuzji, gdy istnieje taka możliwość, to lekarze starają się uszanować wolę rodziców.
- Jednak w przypadku konieczności ratowania życia (np. podczas transplantacji, operacji kardiochirurgicznych - przy zabiegach, które związane są z transfuzją krwi, a są ratującymi życie) istnieje możliwość zwrócenia się do sądu rodzinnego i opiekuńczego o tymczasowe pozbawienie praw rodzicielskich rodziców dziecka, którzy odmawiają transfuzji. Takie przypadki zdarzały się w Instytucie - wyjaśnia."
Źródło: Autor: Katarzyna Lisowska/Rynek Zdrowia
Nie każda operacja może się odbyć bez rozlewu krwi np. przeszczep serca, który ją pompuje.
Tu nie można zakręcić kurków jak w przypadku hydrauliki mieszkania.
19-11-2017, 11:30
Tak myślę sobie, że w Biblii zakazane jest spożywanie krwi i a nie transfusi. Zresztą w czasach biblijnych się nikomu nawet transfuzja krwi nie śniła więc według mnie można uznać że to kompletnie nie dotyczy transfuzji.
« Starszy wątek | Nowszy wątek »
Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości