[Wąsatka]

Są dwie możliwości. Jeśli trafią na kobietę jak mamusia, to nie będą się martwić do końca życia. Jeżeli kobieta będzie oczekiwała partnerstwa, związek nie przetrwa. W sumie dotyczy to też analogicznej sytuacji córka ojciec.
Taka osoba trzymana pod kloszem potem ma pretensje do całego świata (do siebie ależ skąd), że zawsze ktoś coś za nią robił, myślał, decydował. To bardzo krzywdzące dla niej samej. Ciężko wraca się do rzeczywistości.
Trochę inaczej to wyglą, kiedy ma się, jak to Hogan zauważyłaś, mocniejszy kręgosłup, ale i z tym bywa różnie. Np. nie chcąc krzywdzić rodzica podporządkowuje się jego woli. W głebi czuję, że nie powinno tak być. Oszukuję siebie i drugą osobę.

Możliwości jest wiele, ale żadna nie jest dobra, żadna.

[hogan]

To "normalne", że dziecko podporządkuje się narzuconym zasadom, bo może obawiać się, że rodzic złoi skórę.
Albo nada inną, czasem jeszcze bardziej okrutną karę. I tym samym, takie dziecko dorasta w świadomości, że ono
było tak traktowane, to tak będzie traktowało swoje dzieci. Tu już sięgamy dna, to jest patologia przechodząca
z pokolenia na pokolenie. Ktoś musi taki łańcuch przerwać i albo zakończy się wraz ze śmiercią rodzica i wtedy
dorosłe już dziecko będzie zmuszone przez życie aby samemu myśleć lub, w najgorszym przypadku, nie poradzi
sobie i wyląduje w psychiatryku. Czy też może dojść do tego, że dorosłe dziecko, wynoszące takowe zwyczaje
może zacząć mordować, porywając ofiary i stosując na nich to samo, co zaznało od swego rodzica.
Rodzic nadopiekuńczy wychodzi z tego wszystkiego najmniej poszkodowany, najbardziej cierpią tu dzieci aż do
dorosłego życia a nawet do własnej śmierci.

[Dziad Kalwaryjski]

Mądrze piszecie dziewczyny. Samo życie.

[Wąsatka]

Niestety samo życie.

[hogan]

Najlepsza rada, włączyć samodzielne myślenie