Gorącokrwiste - Wersja do druku

+- Kordialne (https://kordialne.trafne-miejsce.pl)
+-- Dział: NATURA (https://kordialne.trafne-miejsce.pl/forumdisplay.php?fid=213)
+--- Dział: Zwierzęta (https://kordialne.trafne-miejsce.pl/forumdisplay.php?fid=187)
+--- Wątek: Gorącokrwiste (/showthread.php?tid=319)

---

Gorącokrwiste - hogan - 09-08-2014

A teraz kilka ras koni gorąco krwistych:

Konie gorącokrwiste są bardzo sprawne fizycznie, więc są wykorzystywane w sporcie konnym i na wyścigach. Rasy te mają przeważnie domieszkę pełnej krwi angielskiej. Konie gorącokrwiste występują w różnych maściach a nawet w różnych przedziałach wzrostu (150-180 cm w kłębie). Są to konie o bardzo wysokim temperamencie, potrzebują dużo ruchu i silnej ręki. Niekiedy są bardzo rozbrykane i trudne w prowadzeniu. Poza tym mają wspaniały, płynny ruch i doskonałą, zwartą budowę ciała

Rasy:

ANGLOARAB SHAGYA


Angloarab Shagya to szlachetny koń o gorącym temperamencie i urodzie typowej dla koni arabskich, lecz większy od nich. Najczęściej maści siwej. Pochodzi z Węgier. Są to konie inteligentne i odporne.
Użytkowość

Wykorzystywane są głównie w jeździe wierzchem i zaprzęgach, rzadziej w skokach.

Wysokość: ok. 155 cm - 160 cm.
Budowa, pokrój, eksterier

* mała głowa, często o profilu szczupaczym
* krótki, dobrze umięśniony, poziomy zad z charakterystyczną odsadą ogona
* mocne i suche kończyny
* sylwetkę można wpisać w kwadrat

Historia, pochodzenie

Te konie austro-węgierskie hoduje się od 1789 roku w węgierskiej stadninie Babolna. Naddunajska monarchia chciała wyhodować konia o urodzie i wytrzymałości koni arabskich, lecz większe i bardziej przydatne do jazdy wierzchem. Przeprowadzono więc selekcję ukierunkowaną na większą wysokość i masę ciała i stosowano do krzyżowania różne typy węgierskich klaczy. W ten sposób wyhodowano sprawnego, urodziwego konia pod siodło i do wyjazdów zaprzęgowych. Jest on bardziej przydatny w sporcie jeździeckim niż konie czystej krwi.

KOŃ CZYSTEJ KRWI ARABSKIEJ


Koń czystej krwi arabskiej to jedna z ras koni gorącokrwistych. Konie arabskie pojawiły się na Półwyspie Arabskim co najmniej 2500 lat temu. Charakteryzują się siłą, pięknem i odwagą.

Cechy typowe
Koń bardzo szlachetny i elegancki, o lekkiej budowie ciała, często wysokim osadzeniu ogona. Jego sylwetkę można wpisać w kwadrat. Mała, sucha głowa często o profilu szczupaczym. Nogi są silne, a jednocześnie delikatne. Kopyta są twarde co pozwala startować tej rasie w rajdach długodystansowych. Szlachetności koniowi dodaje długa łabędzia szyja i pięknie uformowana głowa z szeroko otwartymi nozdrzami.

Wyróżnia się kilka typów konia arabskiego, z czego trzy są najbardziej znane: Kuhailan – typ najsilniejszy, kiedyś używany jako koń bojowy lub użytkowy – gniady lub skarogniady, z mocną szyją, głowa stosunkowo duża (jak na araba)i często bez wklęsłego profilu (który bywa przez laików uważany czasem za cechę wyróżniającą konie arabskie). Saklavi – to koń o wyglądzie najbliższym powszechnym wyobrażeniom araba. Sylwetka szczupła, budowa lekka, głowa o charakterystycznej wklęsłości i wielkich dziurkach nosa. Maść często siwa, choć bywają i inne. Oryginalnie używany do pokazów, spacerów, koń dla dam. Wbrew pozorom koń także o wielkiej dzielności i wytrzymałości (jak wszystkie araby), mimo, że od kuhailana drobniejszy, czasem niższy i słabszy. To Saklavi bywa najczęściej modelem do zdjęć koni arabskich. Munighi – koń o skośnej łopatce, długich kończynach, głowa dłuższa, węższa, o prostym profilu. Maść zwykle kasztanowata. Typ bardzo wytrzymały, szybki na krótkich dystansach (pozostałe araby bardziej cenione są na dystansach długich i bardzo długich).

Istnieje też kilka innych typów, mniej znanych.

Wysokość
ok. 145 – 155 cm.

Warto wiedzieć
Jest to z pewnością najstarsza rasa na świecie. Według legendy pochodzi od pięciu klaczy Mahometa, (legenda przekazała nam ich imiona – Saklavi, Kuhailan, O'Bajan, Hadban i Hamdani), które usłuchały jego wezwania, gdy odwołał je od wodopoju. Prorok wzywał swoich wyznawców do starannej hodowli koni i dobrego traktowania zwierząt. Konie arabskie są bardzo wytrzymałe, niewymagające, szybkie w galopie. Na długich dystansach wciąż nie mają sobie równych. Poza tym inteligentne, wrażliwe, przywiązane do człowieka. Koni tych ras używano do tworzenia wielu innych ras. Araby to konie o żywym temperamencie, ale zawsze posłuszne.

Maści
Występują wszystkie maści podstawowe. Najczęściej siwe, gniade i kasztanowate, bardzo rzadko kare.

Oznaczenie symboliczne rasy
oo. W stajniach napisy na tabliczkach imienia i pochodzenia niebieskie.

KOŃ PEŁNEJ KRWI ANGIELSKIEJ


Koń pełnej krwi angielskiej to jedna z ras koni gorącokrwistych. Potocznie nazywany folblutem (z niem. voll - pełny, Blut - krew) lub anglikiem.

Miejsce pochodzenia: Wielka Brytania

Wysokość: 160-190 cm

Obwód nadpęcia: 18-22 cm

Umaszczenie: wszystkie podstawowe rodzaje umaszczenia

Pokrój: elegancki, o najwyższej wartości hodowlanej, długie kończyny, sierść o delikatnym, krótkim włosie. Lekka budowa ciała. Charakterystyczną cechą jest skośnie położona łopatka, która umożliwia większą szybkość w galopie.

Użytkowanie: wyścigi płaskie, wyścigi z przeszkodami, skoki przez przeszkody.

Historia, pochodzenie
Byerley Turk
Darley Arabian, jeden z trzech założycieli tradycyjnej linii koni pełnej krwi
Godolphin Barb
Matchem, wnuk Godolphin Barba, namalowany przez George'a Stubbs'a
Eclipse

Wszystkie konie tej rasy, selekcjonowanej w kierunku dzielności wyścigowej, tj. maksymalnej szybkości w cwale, wywodzą się od trzech ogierów orientalnych, które przybyły do Anglii w pierwszej połowie XVIII wieku. Były to: Godolphin Barb (Godolphin Arabian), Darley Arabian i Byerley Turk. Wraz z 500 klaczami stworzyły trzon rasy. Zarejestrowano je w pierwszej księdze stadnej "General Stud Book". Niezwykle romantyczne legendy otaczają Godolphina Barba, który, nim odkryto jego wartość jako reproduktora, służył jako koń roboczy. Konie tej rasy na krótkich dystansach mogą osiągać szybkość 70 km/godz.
Charakterystyka, budowa zewnętrzna, charakter

Często stosowany skrót xx. Konie z częstymi kontuzjami kończyn przednich. Ich temperament jest bardzo widoczny na otwartych przestrzeniach. Sprawdza się w sportach takich jak: wyścigi, skoki przez przeszkody, WKKW, steeplechase. Konie te są doskonałe w gonitwach.

Wczesne zwierzęta tego typu stanowiły zapewne mieszankę koni hiszpańskich, neapolitańskich i berberyjskich z domieszką krwi irish hobby (poprzednika connemary) oraz innych miejscowych kuców. Tworzenie rasy koni pełnej krwi angielskiej jest powiązane z trzema orientalnymi ogierami. Pierwszy to Byerley Turk – zdobyty podczas bitwy z Turkami i używany jako wierzchowiec przez kapitana Byerley'a podczas wojen irlandzkich prowadzonych przez króla Williama. W 1690 r. przeszedł na emeryturę i został umieszczony w stadninie County Durham. Prawdopodobnie koń ten, często uważany za araba, miał pochodzenie turkmeńskie, należał zapewne do rasy achałtekińskiej. Był on ojcem ogiera Jig, za sprawą którego w roku 1758 urodził się ogier Herod. Ten wybitny reproduktor był z kolei twórcą linii koni wyścigowych, które wygrały w sumie ponad 1000 gonitw. Drugi ogier założycielski to Darley Arabian, sprowadzony z Aleppo w 1704 r., na początku panowania królowej Anny. Jemu właśnie przypisuje się powstanie nowej ery hodowli koni na wyspach brytyjskich. Stał w stadninie w East Yorkshire i dziś uznaje się go za najbardziej znaczącego protoplastę rasy. Skojarzenie go z klaczą Betty Leedes, pochodzącą z linii Leedes Arabian, zaowocowało narodzeniem Devonshire'a Flyinga Childersa – jednego z najszybszych koni w tym czasie. Ta sama klacz urodziła jeszcze Bleedinga lub Barlettsa Childersa, który z kolei był ojcem Squirta. Ten spłodził ogiera Marske – ojca sławnego Eclipse'a – najsławniejszego konia wyścigowego wszech czasów (nigdy nie przegrał na torze !). Trzeci ogier założycielski to Godolphin Arabian – należał do koni berberyjskich, a nie arabskich. Przybył do Anglii w 1728 r. z Maroka lub z Paryża. Od roku 1730 był używany jako ogier-próbnik w stadninie lorda Godolphina w Cambridgeshire. Właśnie tutaj ogier Hobglobin miał być wyswatany z klaczą Roxana, lecz gdy ze stanówki nic nie wyszło, w jego zastępstwie do krycia został dopuszczony Godolphin. Tak w roku 1731 narodził się ogier Lath, który zajmował poczesne miejsce w czołówce koni wyścigowych, podobnie jak Flying Childers i Cade. Ten ostatni był ojcem ogiera Matchema, urodzonego w 1748 r., który wywarł znaczący wpływ na rozwój rasy. W ten właśnie sposób za sprawą ogierów Heroda, Eclipse'a i Matchema powstały 3 wielkie linie w obrębie rasy. Czwartą liczącą się linię stworzył Highflyer – syn Heroda. Oczywiście w hodowli brały udział także inne znane ogiery, m.in. Unknown Arabian, Helmsley Turk, Lster Turk i Darcy's Chestnut. Po roku 1770 zrezygnowano już z dalszych domieszek czystej krwi arabskiej. W następnych latach miały miejsce ważne wydarzenia – w 1750 r. został stworzony Jockey Club – ciało kierujące oraz rządzące wyścigami na Wyspach Brytyjskich, a w 1773 r. Jamesa Weatherby mianowano nadzorcą księgi kryć należącej do Jockey Club. Z kolei w 1791 r. opublikowano wstęp do Generalnej Księgi Stadnej ("General Stud Book"). Pierwszy jej tom został wydany w 1808 r., a kolejne są regularnie publikowane do dzisiaj. Konie pełnej krwi angielskiej mają piękne chody i doskonale nadają się do wyścigów i skoków przez przeszkody.

KOŃ ŚLĄSKI


Rasa ta jest stosunkowo stara - jej powstanie datuje się na początek XIX wieku, choć wówczas koni tych nie nazywano jeszcze "końmi śląskimi". Po zakończeniu wojen napoleońskich na terenie dzisiejszego Śląska rząd pruski wspierał hodowle koni kawaleryjskich. Ponieważ rosło zapotrzebowanie na konie robocze, hodowle miały na celu przekształcenie lekkich koni wierzchowych (głownie ras trakeńskiej, wschodniopruskiej, angielskiej i półkrwi angielskiej) w konie pośpieszno-robocze potrafiące sprostać potrzebom rolnictwa i transportu.. Początkowo gorącokrwiste konie kawaleryjskie krzyżowano z zimnokrwistymi końmi sprowadzonymi z Francji i Anglii (Perszeronami i Clydesdale'ami), ale efekty nie zadowoliły hodowców. Pod koniec XIX wieku rozpoczęto eksperymenty z kryciem ogierami wschodniofryzyjskimi i oldenburskimi, a w mniejszym stopniu także hanowerskimi. Tym razem efekt był zadowalający. W 1912 roku założono Związek Hodowców Konia Śląskiego z siedzibą w Wałbrzychu. Aż do II wojny światowej hodowla rozwijała się, choć ogiery oldenburskie i wschodniofryzyjskie stopniowo zastępowane były ogierami urodzonymi już na Śląsku. II wojna światowa prawie zniszczyła nowopowstałą rasę - większość koni zginęła, a pozostałe zostały uprowadzone do Niemiec lub w głąb Rosji. W 1945 roku powstał Polski Związek Hodowców Koni, którego głównym celem było rozpoznanie i ocenienie ocalałych koni śląskich. Pięć lat później założono stadninę w Strzelcach Opolskich, gdzie została przywrócona rasa śląska.

W ciągu następnych lat, hodowli bardzo zaszkodziło nieumiejętne krzyżowanie koni śląskich z rasami niskimi i "suchymi", w tym niestety nawet konikami polskimi i hucułami. Efektem tej amatorskiej pracy hodowlanej był "cudowny koń dla socjalistycznej gospodarki" - niezdolny do pracy w rolnictwie, transporcie i czymkolwiek innym. Zainteresowanie rasą dramatycznie spadło. Aby ratować podupadłe ślązaki, w latach 70. zaczęto hodować tzw. anglo-ślązaki, czyli krzyżówkę "zepsutych" koni śląskich z końmi pełnej krwi angielskiej (xx). Z czasem zdrowy materiał genetyczny wziął górę i rasa odzyskała swój dawny charakter. W dzisiejszej hodowli wyróżnia się dwa typy ślązaków - stare (opierające się na starych rodach męskich) i nowe (lżejsze, z dolewką krwi angielskiej).
Wygląd

Ślązaki starego typu to konie o harmonijnej sylwetce o ciężkiej, dużej głowie. Dopuszczalny profil garbonosy, szczupaczy niepożądany. Szyja długa, mocno zbudowana, może być prosta. Tułów mocny, kłąb słabo zaznaczony, grzbiet mocny, zad szeroki, muskularny i lekko skośny. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, łopatki ukośne. Kończyny prawidłowo skątowane, z szerokimi nadęciami i suchymi stawami. Kopyta proporcjonalnie duże. Wysokość konia w kłębie to 158 cm u klaczy i 160 cm u ogierów (w wieku 3 lat).

Maści gniada, skarogniada, ciemnogniada, kara i ewentualnie siwa, pozostałe eliminują konia z hodowli.

Ślązaki nowego typu (uszlachetnione domieszką pełnej krwi angielskiej) charakteryzują się większą suchością tkanki, smuklejszą sylwetką, bardziej skośnymi łopatkami, lepiej skątowanym zadem, oraz wyższym wzrostem - w wieku 3 lat klacze osiągają 162 cm w kłębie, a ogiery - 164 cm. Są też zwrotniejsze i żywsze od ślązaków w starym typie.
[edytuj] Użytkowość

Ślązaki w nowym typie są znacznie bardziej funkcjonalne, dlatego wprowadzono specjalny program hodowlany mający na celu ochronę ślązaków w starym typie. Konie śląskie (zwłaszcza nowego typu) to nie tylko konie rekreacyjne. Ślązaki odnoszą sukcesy w wielu dyscyplinach sportowych: ujeżdżaniu, skokach, zaprzęgach. Wspaniale sprawdzają się jako "trenerzy" młodych jeźdźców, a także "hipnoterapeuci". Ze względu na łagodny, zrównoważony temperament, dużą chęć nauki i łatwość współpracy z człowiekiem, konie śląskie doskonale nadają się na wszechstronne konie rodzinne.

KOŃ MAŁOPOLSKI


Pochodzenie

To bardzo stara rasa. Konie małopolskie wywodzą się z Lubelszczyzny od rodzimych ras uszlachetnianych głównie końmi czystej krwi arabskiej, rzadziej pełnej krwi angielskiej czy angloarabskimi.
Charakterystyka / opis

Konie małopolskie są przyjazne, chętnie się uczą, choć bywają czasami złośliwe. Ze względu na żywy temperament jazda pod siodłem jest przyjemna, gdy nasz wierzchowiec jest dobrze ułożony, a jeździec raczej niepoczątkujący.

Są to konie wszechstronne, w sporcie sprawdzają się zarówno w skokach, jak i ujeżdżaniu. Pięknie prezentują się również zaprzęgnięte do bryczki.
Maść

Wszystkie podstawowe maści (kara, gniada, siwa, kasztan), ale bywają też tarantowate.
Budowa ciała

Można zauważyć znaczne różnice w wyglądzie koni tej rasy, dlatego też ciężko jest podać jeden opis, który by pasował do wszystkich jej przedstawicieli. W większości jednak są to konie o dumnej, smukłej i eleganckiej sylwetce. Po arabach odziedziczyły szczupaczy kształt głowy, lekko wpadający w trójkąt. Mają głęboką klatkę piersiową i mocne kończyny. Są wytrzymałe, niewybredne, cieszą się też dobrym zdrowiem.

Konie półkrwi angloarabskiej i arabskiej hodowane w Małopolsce, nieco mniejsze i lżejsze od koni wielkopolskich, wzrostu ponad 150 cm, urodziwe, o suchej budowie, doskonałym ruchu, dobrze wykorzystujące paszę, wytrwałe i dzielne w pracy.

KOŃ WIELKOPOLSKI


Koń wielkopolski to rasa półkrwi angielskiej oznaczana symbolem X Wlkp. Konie te są wspaniałymi wierzchowcami i końmi zaprzęgowymi, bardzo popularnymi w całej Polsce. Odznaczają się łagodnym charakterem, inteligencją i posłuszeństwem. Od koni małopolskich odróżniają się głównie wyższym wzrostem i większą wagą. Największe stadniny koni wielkopolskich to: Posadowo, Racot, Pępowo, Liski, Nowielice.
Koń wielkopolski to rasa wyhodowana w Polsce. Powstała w krzyżówek miejscowych koni z końmi ras zagranicznych - trakeńskiej, wschodniopruskiej, berberyjskiej, pełnej krwi angielskiej oraz czystej krwi arabskiej. W latach 20. i 30. XX wieku rasę udoskonalano krzyżując ją z końmi arabskimi i angielskimi pełnej krwi. Otrzymane w ten sposób konie były szlachetne i zarazem wytrzymałe w pracy. Po II wojnie światowej hodowla poszła w dwóch kierunkach. W Olsztyńskiem i Gdańskiem zgromadzono w stadninach konie trakeńskie i wschodniopruskie z ich krzyżówek powstał koń mazurski. W Poznańskiem z połączenia kilku odmian powstał koń poznański. W miarę upływu czasu obie rasy coraz bardziej się do siebie upodabniały, w końcu w 1964 roku oficjalnie uznano je za jedną rase i nadano nazwę koni wielkopolskich.
Wygląd

Koń wielkopolski mierzy od 158 do 160 cm w kłębie. Masa ciała to ok. 540 kg w przypadku klaczy i 570 kg w przypadku ogierów. Jego łeb ma widoczne cechy orientalne - przypomina zwężający się ku chrapom trójkąt. Linia biegnąca od czoła do chrap powinna być lekko wklęsła. Łeb jest niewielki, lekki, o dużych oczach, subtelnych i ruchliwych chrapach. Szyja długa, sucha, klatka piersiowa głęboka, mocna, szeroka. Kończyny silne, mocno umięśnione, suche i szlachetne. Kopyta kończyn tylnych często kierują się na zewnątrz (tzw. krowia postawa). Ogon i grzywa długie, nie powinny być podcinane. Sierść miękka, jedwabista, gładka. Umaszczenie najczęściej kasztanowate i gniade, spotyka się też siwe i kare.
Charakter

Koni wielkopolskie to zwierzęta zrównoważone, łagodne, nietrudne do ułożenia, jednak po przodkach czystej krwi odziedziczyły duży temperament i energiczność. Prawidłowo układane w młodym wieku wyrastają na konie bezproblemowe, posłuszne, nienarowiste.
Użytkowość
Konie wielkopolskie to konie zarówno do jazdy wierzchem, jak i konie zaprzęgowe.

QUARTER HORSE


Quarter Horse - rasa konia o bardzo dobrym, atletycznym umięśnieniu. Delikatna, o klinowatym kształcie głowa, małe uszy i duże oczy. Szyja prosta, nisko osadzona ze skąpą grzywą. Łopatki długie. Kłąb szeroki średnio zarysowany. Grzbiet mocny, klatka piersiowa głęboka i szeroka. Zad ścięty, długi, obficie umięśniony. Ogon osadzony nisko o skąpym owłosieniu. Kończyny mocne i suche, kopyta małe bez szczotek. Chody płaskie, galop niezwykle szybki na krótkich odcinkach. Duża zwrotność i wytrzymałość. Są to konie pojętne w szkoleniu i pracy. Występują wszystkie maści podstawowe. Osiągają wysokość 148 - 155 cm.
Quarter Horse powstały z mieszaniny krwi koni hiszpańskich i importowanych z Anglii. Swoją nazwę zawdzięcza popularnym wyścigom na ćwierć mili organizowanym na ulicach osad. Rasa ta zyskała sławę, gdyż odznaczała się zwrotnością, spokojem, inteligencją i "wyczuciem bydła". Dziś opiekę nad rasą Quarter Horse, w celu popularyzacji i zachowania jej wzorca, sprawuje powstała w 1940 roku organizacja zrzeszająca hodowców American Quarter Horse Association z siedzibą w Amarillo w Teksasie oraz oddziały regionalne na całym świecie, również w Polsce. Konie rasy Quarter Horse cieszą się dużą popularnością, jako przydatne w równym stopniu do wyścigów, ale przede wszystkim do reiningu, trailu, rodeo i jazdy rekreacyjnej.

Opis Quarter Horse
wzrost do 160 w klębie,
silne tylne nogi,
wyjątkowa wytrzymałość, szybkość,
barwa sierści: izabelowata (palomino), kasztanowata, gniada, kara, rzadko siwa
osobniki srokate zaliczane są do Paint Horse (odłam rasy Quarter Horse)
charakter: spokojne konie, świetnie nadają sie pod siodło, do pracy z bydłem,
pochodzenie: geny koni hiszpańskich, mustangów i appaloosa.

Wykorzystanie
Konie tej rasy wykorzystywane są przede wszystkim w jeździe wierzchem. Nadają się także do lekkich zaprzęgów.
Hodowla koni tej rasy w Polsce
Obecnie konie tej rasy nie są zbyt popularne w Polsce, jednak grono ich miłośników stale rośnie.

KOŃ LIPICAŃSKI


Pochodzenie: Austria. Rasa została utworzona na Słowenii, w miejscowości Lipizza i stąd też pochodzi nazwa. Wywodzi się od rodzimych klaczy uszlachetnianych ogierami innych ras, głównie andaluzyjskich. Od samego początku starano się o konia idealnego do klasycznej szkoły jazdy, która również dziś cieszy się ogromnym zainteresowaniem w Austrii.

Lipicanery szybo stały się ulubionymi wierzchowcami arystokracji. Okazało się również, że kryte nimi ciężkie, zimnokrwiste klacze dawały często piękne potomstwo o wielu pożądanych cechach. Do dziś nie zmienił się kierunek hodowli i można je podziwiać w klasycznej, wyższej szkole jazdy.
Charakterystyka / opis

Konie lipicańskie mają silny charakter, niechętnie się uczą, choć są bardzo zdolne i inteligentne.

Użytkowane są głównie w klasycznej szkole jazdy.
Maść

Najbardziej pożądana jest maść siwa. Jest ona również cechą charakterystyczną rasy. Źrebaki rodzą się ciemne - kare lub karo-gniade. Na ich ciele nie powinny pojawiać się żadne jasne włosy. Z czasem włos wybarwia się, staje się jasny. Niektóre bardziej rygorystyczne hodowle nie dopuszczają ani jednego ciemnego włosa. Niektóre konie jednak nie zmieniają barwy i zawsze pozostają kare. W klasycznej, wyższej szkole jazdy obserwować możemy jedynie jasne, siwe wierzchowce.
Budowa ciała

Cechują się zwartą, mocną budową ciała. Są dostojne i eleganckie. Głowa jest dość mała, o garbonosym profilu, szyja mocna, szeroka, osadzona wysoko. Grzbiet długi, masywny, nogi średniej długości. Wykazują szczególne predyspozycje do klasycznej jazdy, stąd szkolone są głównie w tym kierunku. Są też niezwykle zwinnymi akrobatami, a prezentowane przez nie liczne figury akrobatyczne od zawsze zachwycały widownię.
Ciekawostki

Najbardziej znaną i cenioną, a zarazem najstarszą szkołą jeździecką jest Hiszpańska Szkoła Jazdy w Wiedniu. Była ona pierwotnie szkołą wojskową, stąd do dziś widać w niej znaczną przewagę mężczyzn nad kobietami. Chętni do nauki muszą przejść najpierw szereg trudnych egzaminów. Każdy adept dodatkowo powinien być niezbyt wysoki, zgrabny oraz mieć długie nogi, a wszystko po to, aby harmonijnie dopasował się do swojego rumaka. Gdy już uda mu się spełnić wszystkie te wymagania, przechodzi morderczy, długi trening. Dzięki temu obserwujemy pokazy dopracowane do perfekcji i podziwiamy idealnie wyszkolonych jeźdźców na swych wspaniałych wierzchowcach - oczywiście wszystkich rasy lipicańskiej.


KOŃ FRYZYJSKI


Koń fryzyjski pochodzi z Fryzji, wysp holenderskich położonych na Morzu Północnym. Jego historia sięga czasów nowożytnych. Były to konie powszechnie używane przez germańskie rycerstwo, gdyż cechowała je wytrzymałość i cierpliwość. Fryz został uszlachetniony dolewem krwi orientalnej, a w XVI i XVII wieku krzyżowano je z końmi andalazujskimi i katalońskimi. Cechy szczególne dla rasy tj. spokojny charakter i kara maść nie uległy jednak zmianie. W XIX wieku Fryz zaczął karierę jako wyścigowy koń zaprzęgowy. Krzyżowano je wówczas z lżejszymi rasami, co spowodował to oddalenie się od pierwotnego wzorca. Na początku XX wieku pozostało tylko kilka "czystych" ogierów fryzyjskich. Czystość rasy w dużej mierze została uratowana przez wojnę, gdzie koń fryzyjski z torów wyścigowych powrócił na pola i do zaprzęgów. Po zakończeniu wojny Stowarzyszenie Hodowców Królestwa Holandii zadbało o ochronę rasy.

Konie fryzyjskie trafiły do polski w połowie lat 90-tych. Ich liczba stale rośnie, jednak dalej jest ich niewiele. Związek Hodowców Koni Fryzyjskich w Polsce (ZHKFwP) zrzesza 20 hodowców z około 50 końmi. W Polsce jest oczywiście więcej koni tej rasy, jednak nie wszystkie mogą być zarejestrowane w ZHKF, z uwagi na brak udokumentowania ich pochodzenia. Koń fryzyjski aby był pełnowartościowym koniem tej rasy musi posiadać holenderskie pochodzenie i być zarejestrowany w Friesch Paarden Stamboek (FPS) - Holenderskiej Księgi Stadnej. Zasady wpisywania do księgi stadnej są bardzo rygorystyczne.
[edytuj] Wygląd

Idealny koń fryzyjski ma ok. 160 cm wzrostu i jest maści karej, która może występować w dwóch odmianach:

* krucza - wymagana u ogierów z licencją,
* kara - płowiejąca pod wpływem światła - nie jest wadą u klaczy i wałachów.

Dopuszczalne odmiany to skupiska białych włosów na ciemnej skórze, umieszczone na głowie.
Użytkowość

Koń fryzyjski jest idealnym partnerem do wszelakich form użytkowania. Świetnie sprawdza się w zaprzęgu, a z uwagi na niesamowitą pojętność i piękny ruch wykorzystywany jest w ujeżdżeniu. Jego spokojne usposobienie stwarza go koniem idealnym do hipoterapii. Dzięki pracy hodowlanej fryzy zaczynają konkurować z rasami sportowymi, nie tracąc nic ze swojej charyzmy.

---