W STARYM TESTAMENCIE. 

Imiona, tytuły i metafory, używane w odniesieniu do Boga w ST odzwierciedlają bliskowschodnie środowisko starożytnego Izraela, teologiczne zróżnicowanie tradycji ST oraz społeczne tło i instytucje, które kształtowały religijne życie Izraela. Czynnikiem jednoczącym różne określenia i tytuły, które są główną cechą dynamicznej religii Izraela, jest monoteizm w ścisłym znaczeniu tego słowa. Chociaż w czasach przed wygnaniem zaznaczały się pewne kierunki rozwojowe, takie jak tradycja mądrościowa, wykazująca pewne tendencje monoteistyczne, jednoznaczne sformułowanie o istnieniu tylko jednego Boga znalazło wyraz po raz pierwszy w tekstach Deutero-Izajasza w czasach wygnania (VI w. przed Chr.). Jednak jeszcze przed wygnaniem Izraelici wierzyli, że Bóg, który ich wybrał, zawiązał z nimi wspólnotę przymierza i kształtował ich losy, wymaga od nich niepodzielnego posłuszeństwa i wierności. Przekonanie to skłoniło teologów ST (kapłanów, proroków, historyków dworskich i mędrców), żeby wielość bóstw, mnogość ich określeń i imion oraz przypisywanie im charakterystyczne cechy zastąpić określeniami i opisami odnoszącymi się do jednego Boga Izraela. 

Imiona Boga:

Na starożytnym Bliskim Wschodzie duże znaczenie przywiązywano do imion, ponieważ objawiały one charakter, tożsamość i określały egzystencję. Imiona osób pokazywały, kim one są, jak postępują i jak żyją. Objawienie imienia jakiegoś bóstwa i jego stałe używanie miało istotne znaczenie, ponieważ umożliwiało kontakt z bóstwem i jego poznanie. Imię było kluczem do objawienia. 

Jahwe: 
Najważniejszym imieniem Boga w ST jest tetragram, JHWH (występuje 6828 razy), zwykle wymawiane jako ,Jahwe", chociaż ta znana wymowa została porzucona w czasach powygnaniowych. Imię to występuje we wszystkich pismach z wyjątkiem Ksiąg Koheleta (Eklezjastesa), Estery, Hioba (w dialogach, rozdz. 3-27) i prawdopodobnie Pieśni nad Pieśniami. Jego skrócona forma pojawia się w wielu imionach (np, Jeszajahu [Izajasz], Jeremjahu[Jeremiasz] Jehonatan). Ze względu na rosnące poczucie świętości tego imienia i chcąc uchronić je przed niewłaściwym użyciem, zaczęto w czytaniu zastępować tetragram tytułem wymawianym jako Adonaj (hebr., "mój wielki Pan"). W tekstach pisanych samogłoski słowa Adonaj łączono ze spółgłoskami JHWH dla przypomnienia czytelnikom, żeby zamiast Jahwe wymawiać (czytać)Adonaj. W ten sposób w późnym średniowieczu pojawiła się błędna hybryda "Jehowa". Szacunek dla świętości imienia Boga często znajduje odbicie w religii współczesnych Żydów. 
Pochodzenie imienia Jahwe nie jest pewne. Być może kult Jahwe został zapożyczony od innego ludu, może Kenitów/Midianitów. Nawet źródła biblijne dzieli się ze względu na pojawienie się w nich imienia Jahwe. Źródło jahwistyczne („J”) sięga pradawnego okresu objawienia ludziom imienia Jahwe (Rdz 4,26), natomiast źródło elohistyczne („E”) i źródło kapłańskie („P”) wymieniają Mojżesza jako pierwszego, któremu Bóg objawił swoje imię (Wj 3,14 [E]; 6,2-3 [P]). Te ostatnie dwa źródła mówią, że właśnie ten Bóg jest Bogiem ojców (Wj 3,13.15; 6,3-4). W obu kontekstach zawarta jest perspektywa uwolnienia z niewoli i poprowadzenia do ziemi Kanaanu. Ten związek z wyzwoleniem stanowi, bez względu na znaczenie imienia Jahwe, rdzeń jego teologicznej treści. Znaczenie imienia najprawdopodobniej wywodzi się z formy niedokonanej hebrajskiego czasownika "być". W Wj 3,14(E)Bóg na pytanie Mojżesza o Jego tożsamość odpowiada: ,Jestem, który [czym] jestem". Wydaje się, że powiązanie imienia w źródle E z hebrajskim rdzeniem czasownika "być" w kal (temacie prostym) sugeruje, iż imię to zawiera w sobie tajemnicę i wolność Boga (por. Rdz 32,22-32). Inna wersja tej samej interpretacji zakłada, że imię to oznacza obecność Boga. Jeszcze inna interpretacja łączy "Jahwe" z hebrajskim rdzeniem czasownika "być" w hifil (temacie przyczynowym) i wykłada imię Boga jako "Ten, który sprawia, że coś istnieje [albo się wydarza]"; tzn. widzi w Jahwe stwórcę i władcę historii. Najbardziej prawdopodobne jest właśnie to ostatnie znaczenie. Izraelici spotykając Boga w przyrodzie i w historii, wyznawali wiarę w Boga jako Tego, który stworzył świat, kieruje ludzkimi losami, wybrał ich na lud przymierza i wyzwolił z niewoli. Każde wymówienie imienia Jahwe było zwięzłym wyznaniem tej wiary. Dzięki temu imieniu Bóg stawał się dostępny w kulcie. Bóg objawiając swoje imię sprawił, że ludzie mogli nawiązać z Nim wspólnotę. Przez swe imię Bóg obdarza ludzi łaskami i zazdrośnie stawia im wymagania. 

Jahwe Sabaot: 
To złożone imię często tłumaczone jako "Jahwe Zastępów", występuje 279 razy w ST. "Sabaot" pochodzi od hebrajskiego słowa, które znaczy "tłum" , "mnóstwo" , co może odnosić się do ziemskich tłumów, tzn. armii, albo niebieskich tłumów, czyli armii złożonej z gwiazd, aniołów, a nawet bogów pozbawionych władzy. Imię to, rozumiane w sensie zastępów czy armii, mogło nawiązywać do świętej wojny, a więc mogło być wyrazem polemiki z kultami astralnymi: Jahwe rządzi zastępami niebieskimi. Imię to ostatecznie przyjęło postać "Pan Wszechmocny" albo "Moc", co zneutralizowało istnienie bogów astralnych. Septuaginta przyjmuje w swoim przekładzie to bardziej abstrakcyjne znaczenie imienia Boga, "Pan Wszechmocny". 

Rodzajowe imiona Boga: 

Elohim jest jednym z trzech imion Boga, które częściej pojawiają się w ST (blisko 2 600 razy). Imię to występuje w formie liczby mnogiej, wywodzącej się prawdopodobnie od hebrajskich słów oznaczających Boga: El albo Eloah, i niekiedy znaczy "bogowie" (np. Wj 20,3). Najczęściej występuje w formiepluralis majestatis w odniesieniu do "Boga" Izraela (np. Rdz 1,1) i dlatego tłumaczone jest w liczbie pojedynczej. Elohim, w przeciwieństwie do imienia El, nie pojawia się w innych językach semickich. Elohista używa tego imienia w odnisieniu do Boga, któremu oddaje Izrael cześć od epoki ojców do powołania Mojżesza w Wj 3, kiedy Elohim został utożsamiony z Jahwe. Źródło kapłańskie używa imienia Elohim na określenie Boga, o którym mówią teksty traktujące o czasach od stworzenia (Rdz 1) do przymierza z Abrahamem (Rdz 17). Chociaż imię to używane w większości tradycji, w wielu okresach i regionów, najczęściej było stosowane w północnym Izraelu. 

Eloah (hebr., "bóg") to drugie rodzajowe imię bóstwa w ST, chociaż występuje ono tylko 57 razy, głównie w Księdze Hioba (41 razy). Ponieważ Hiob i jego trzej "pocieszyciele" nie byli Izraelitami, poeta mógł użyć tego rodzajowego określenia Boga, aby uniknąć specyficznych izraelskich pojęć, związanych z przymierzem i historią zbawienia oraz z imieniem Jahwe. Księga Hioba, należąca do literatury mądrościowej, woli mówić o uniwersalnym dominium teologii stworzenia i powszechnym problemie ludzkiego cierpienia. 

Lub to..... :buzki:

Jakie Bóg ma imię?

Świadkowie Jehowy w czasie odwiedzin często stawiają pytanie:
- Czy pan, pani wie, jakie Bóg ma imię?
- No, Bóg! pada najczęściej odpowiedź. I zaraz zaczyna się cały wywód. Przy tej okazji świadkowie Jehowy uderzają w duchownych, poniżając ich w oczach słuchaczy, aby przez zachwianie zaufania do kapłanów, łatwiej można było takich pozyskać dla organizacji. Mówią oni, że wina jest po stronie księży, którzy nie informują ludzi o tak ważnym imieniu, jakim jest Jehowa. To imię trzeba wymawiać, bo jeśli nie będzie się go wymawiało , ani poznawało, to Jehowa człowieka unicestwi.
Cała ziemia ma się wypełniać znajomością tego imienia. Czytamy w Biblii Tysiąclecia wyd. II:"Niechaj poznają Ciebie i wiedzą, że Ty masz na imię Jahwe, że tylko sam jesteś najwyższy nad całą ziemi' (Ps.83(82):19).
Faraon zginął, bo powiedział:"Nie znam Jahwe..." (Wj.5:2 b) i w podobny sposób zginie każdy człowiek.
Aby nie ulec zagładzie w sprawiedliwej wojnie zwanej armagedon, wiele ludzi wstępuje do organizacji "Strażnica" w przekonaniu, że jest to jedyna i prawdziwa religia, której założycielem jest sam Bóg Jehowa? A jak jest naprawdę z tym imieniem?
Otóż, kiedy Bóg objawił się Mojżeszowi w krzaku ognistym na górze Horeb powiedział "Ehjeh Aser Ehjeh-JESTEM, KTÓRYJESTEM"i dodał: "To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia" (Wj. 3:14-15).
Izraelici imię to zapisywali przy pomocy skrótu tzw. tetragramu - IHWH, którego hebrajska grafika umieszczona jest na stronie tytułowej niniejszego pisma. Należy wiedzieć, że w języku hebrajskim, podobnie jak też w innych językach semickich, np. w arabskim pisze się spółgłoskami. Znający język w trakcie czytania uzupełniali sobie brakujące samogłoski. Tym bardziej często powtarzające się wyrazy były pisane skrótami bez samogłosek. I tak się stało z imieniem Bożym objawionym na górze Horeb. Żydzi znali jego prawidłową wymowę tak długo, dopóki język hebrajski był żywym językiem tj. używanym na co dzień.
Po niewoli babilońskiej, a zwłaszcza w czasach przed Chrystusem, przestali to imię wymawiać zastępując go innym, równoznacznym wyrazem "Adonaj" - Pan. Język hebrajski stał się w tym czasie językiem martwym. Żydzi posługiwali się językiem. aramejskim. Słowo "Adonaj" używali w modlitwach, a przy lekturze nie będącej ściśle modlitwą, "ha-Szem" to Imię. Raz do roku arcykapłan w świątyni w miejscu najświętszym, prawdopodobnie wymawiał poprawnie to imię, a lud-Adonaj. Właściwie to nikt nie wie, jak arcykapłan wymawiał imię Boga, bo nikt z ludzi nie mógł tego słyszeć. Na uwagę zasługuje jeszcze to, że Żydzi zwracali się do Boga używając następujących zwrotów: Elohim-Bóg, Bore-Stwórca, EJ Roi -Bóg Widzenia, Rachum-Bóg Miłosierny, Szemajja-Bóg Nieba, Elohe Kolam-Bóg Wieczny, Sabaoth - Bóg Zastępów, Adonaj - Pan, Melek -- Król, Szofet - Sędzia, Goel - Odkupiciel, Szaddaj - Wszechmogący, Kadosz - Święty, Rofe - Uzdrowiciel, Roeh - Pasterz, Abba - Ojcze.
Jak z powyższego wynika, Bóg ma cały szereg imion przy pomocy których naród izraelski zwracał się do Niego.
Również nasuwa się wniosek, że nie jest istotne jakim imieniem ludzie zwrócą się do Boga. Wiadomo przecież, że jest jeden Bóg prawdziwy i nie ma innych bogów poza Nim (par. Iz 4:4,6; 55:5).
Jak Żydzi wymawiali tetragram IHWH? Trudno dziś ustalić. Ojcowie Kościoła i pisarze kościelni pierwszych wieków chrześcijańskich wymawiali "Jahwe'. Wymowę tę przejęli od Żydów zamieszkałych na terenie Palestyny oraz od Samarytan.
Żydzi w ogóle nie znali wymowy Jehowa i błędne jest twierdzenie świadków Jehowy, że imię Boga brzmi Jehowa.
W III w. przed Chrystusem, Żydzi dokonali przekładu Biblii na język grecki. Przekład ten nazywa się Septuaginta(LXX). Skrót JHWH -- Jahwe -Adonaj przetłumaczyli na Kyrios - Pan. Nowy Testament, gdy cytuje teksty starotestamentalne z imieniem Jahwe, to zawsze w miejsce tego imienia wstawia Kyrios, a nie Jehowa. Świadkowie Jehowy robią zarzut kopistom, że oni sfałszowali Biblię, wyrzucając imię Jehowa z tekstów natchnionych. Dopatrują się u nich wrogości do tego imienia. Tymczasem nie kopiści, a sami autorzy Ksiąg świętych zastępowali hebrajskie imię Jahwe, lub Adonaj, grecką wymową Kyrios.
Uczeni żydowscy czyli masoreci (III -X w. po Chrystusie) wprowadzili tak zwaną wokalizację 
- znaczki samogłoskowe w kształcie kropek i kresek umieszczonych nad spółgłoskami. Czynili to w tym celu, by utrwalić prawidłową wymowę hebrajskiego pisma. Gdy jednak chodzi o IHWH, nie mogli umieszczać samogłosek do wymawiania Jahwe, bo w liturgii synagogalnej wymawiało się "Adonaj". Wobec tego masoreci dali samogłoski ze słowa Adonaj do tetragramu IHWH i powstało Jehowa (h). Adonaj nie zaczyna się pełnym "A", ale swoistą pół-samogłoską zwaną "szewa", lub "chatefem" (o lub e), co nastąpiło przy wokalizacji tetragramu IHWH tak, by przypomnieć czytającemu, że ma czytać Adonaj.
W średniowieczu ok. XIII w. zaczęto błędnie odczytywać skrót JHWH - Jehowa. Błąd ten rozpowszechnił się w XVI/XVII wieku i to środowiskach nieżydowskich. Żydzi zawsze wymawiali Adonaj.
Od tego okresu datuje się ten nieuzasadniony termin Jehowa, który pokutuje w kulturze europejskiej i amerykańskiej aż do naszych czasów.
Obecnie do rozpowszechniania tego błędu przyczyniają się świadkowie Jehowy.
s. Zofia Klimowska AVD