Przykładem symboliki może być olejny obraz Jan van Eycka, z 1420 roku. Przedstawia on scenę Zwiastowania. Maryja na progu świątyni wysłuchuje posłannictwa Archanioła Gabriela. Mistycyzm i znaczenie dla chrześcijan tego momentu powodowały, że artyści różnymi zabiegami wyrażali i podkreślali moment objawienia Bożej woli. Duch Święty w postaci gołębicy dzieli obraz na część boską (wraz z posłańcem Archaniołem) i ludzką z osobą Maryi. Ona sama pokazana jest z księgą, która symbolizuje jej mądrość. Biała lilia na progu oznacza czystość Dziewicy. Nad nią pusta nisza czeka już na mającego się narodzić Zbawiciela, strzelista kolumna po lewej ręce Maryi symbolizuje ufność, jaką Maryja pokłada w Panu Bogu. Kolumna ta zwieńczona jest postacią małpy, która w malarstwie i rzeźbie symbolizowała szatana zmuszonego do uległości wobec Boga i Matki Pana Jezusa. Maryja ubrana jest w suknię, której czerwony kolor oznacza pochodzenie z królewskiego rodu Dawida.
Posłannictwo Archanioła akcentuje jego dostojny strój. Odziany jest w czerwoną kapę spiętą broszą pod szyją. Strój jest zgodny z opisem, jaki umieścił Pseudo-Dionizy w pracy „Hierarchia niebiańska” z przełomu V i VI wieku. Według niego, anielskie odzienie symbolizuje boskość, a suknia pontyfikalna oznacza zdolność doprowadzania do boskich i mistycznych widzeń i poświęcenia im całego życia.
Z podniosłą sceną zwiastowania przyjścia Zbawiciela kontrastuje zdziczały ogród i rozpadające się ogrodzenie symbolizujące grzeszną ludzkość potrzebującą zbawienia i nadziei.

Dziękuję Zenobio za zwrócenie uwagi ale z pewnością nie miał nic złego na myśli, tylko podał źródła a to już strony wina, że
zmieniła treść.
Pierwszy link usunęłam, drugi zostawiłam pod nim jest nadal treść związana z obrazem.

(27-04-2020, 18:42 )Izydor hrabia Psinka napisał(a):  "Pasterze arkadyjscy" Nicolasa Poussina.
Obraz który zachwiał fundamentami chrzecijaństwa



http://lavelanetguide.com/et-in-arcadia-ego/

Dokąd prowadzi jeden z wklepanych przez ciebie linków ..? Same reklamy... !
Czy  można tam coś załapać ...n.p. wirusa ?

A  Platon przypomina z wyglądu Leonarda da Vinci. :-)

"Szkoła ateńska" Rafaela

.." w górnej części fresku, po jego prawej stronie, w czerwonej szacie Rafael umieścił Arystarcha, a postać w bieli to Kopernik. Świadczyć o tym mają: fryzura, rysy twarzy oraz wiek przedstawionego, a także biała szata, symbolizująca nowy początek oparty na potędze rozumu".:-To nie jest na sto% pewne..!

""The Hands Resist Him” to tytuł obrazu namalowanego w 1972r. przez współczesnego artystę Billa Stonehama. Obraz przedstawia małego chłopca, którego autor utożsamia z własną osobą, oraz lalkę, która mu towarzyszy. Za oknem dostrzegamy dłonie. Według autora tego dzieła lalka jest symbolem przewodnika, którego zadaniem jest pokazanie artyście jego poprzednich wcieleń. Ręce są właśnie zmaterializowaniem jego poprzedniego życia, natomiast okno jest jakby „zasłoną”, bramą oddzielającą sen od rzeczywistości. Na pierwszy rzut oka widać kontrast jaki zastosował malarz pomiędzy jasnym, oświetlonym pomieszczeniem a ciemną przestrzenią za oknem. Daje to efekt tajemniczości oraz pobudza skrajne uczucia.

Wokół obrazu krążą dziwne opowieści, z których wynika, że malowidło posiada jakąś nadnaturalną siłę, czasem wręcz niebezpieczną dla życia. Sam fakt zginięcia w tajemniczych okolicznościach założyciela galerii w której znajdował się obraz wydaje się potwierdzać to przekonanie. Zastanawiające wydaje się też to, że po kilku dniach ginie również człowiek, który jako pierwszy wpisał obraz do katalogów dzieł sztuki. Ale to jednak nie wszystko. W 2000 roku pewna rodzina zgłosiła obraz do aukcji Ebay po tym, jak ich 4,5 letnia córka miała rzekomo widywać w swoim pokoju chłopca wychodzącego z obrazu. Dziewczynce dodatkowo miały ukazywać się inne dzieci, które toczą między sobą walkę. Rodzice nie pozostali obojętni na skargi córki i zainstalowali w pokoju dziewczynki aparat z czujnikiem na ruch. Już po trzech dniach okazało się, że ich córka mówiła prawdę. Na zdjęciach dostrzec można było chłopca, który wydawał się wyłaniać z obrazu. To też skłoniło rodziców do sprzedania malowidła, które ich zdaniem posiada jakieś paranormalne właściwości. Potencjalni kupcy oraz osoby będące na aukcji odczuwali niezwykłe uczucie strachu, które ni stąd ni zowąd pojawiało się podczas oglądania dzieła. Niektórzy donosili o pogorszeniu się samopoczucia, u innych pojawiały się omdlenia i zawroty głowy, natomiast dzieci na widok obrazu wybuchały płaczem. Czy to tylko zwykła ludzka histeria, a może faktycznie ingerencja sił nadprzyrodzonych? Sam artysta nie ma pojęcia skąd przekonanie, że obraz może być w pewien sposób nawiedzony."

Cytat z:
http://www.nieznane.pl/przeklete-dziela-sztuki,444.html

"Pasterze arkadyjscy" Nicolasa Poussina.
Obraz który zachwiał fundamentami chrzecijaństwa



http://lavelanetguide.com/et-in-arcadia-ego/

Tytanomachia

Tytanomachia (gr. Τιτανομαχία Titanomachía) – w mitologii greckiej walka bogów, pod wodzą Zeusa, z tytanami o władzę nad światem, zakończona zwycięstwem bogów olimpijskich i strąceniem tytanów do Tartaru.


Początek

Rozpoczęła się mniej więcej w momencie, gdy młody Zeus dorósł do męskiego wieku. Wówczas wrócił z groty Ida na Krecie, okryty egidą aby obalić swojego ojca, Kronosa i wypełnić tym samym plan przygotowany przez Reę lata temu. Po dotarciu do tronu tytanów na szczycie nieboskłonu, planował otwarcie zaatakować, jednak za radą Metydy (Metis) Rea podała Kronosowi zioła, które wywołały wymioty. Kronos zwrócił ze swoich wnętrzności rodzeństwo Zeusa (które wcześniej połknął), czyli Posejdona, Hadesa, Herę, Demeter i Hestię. Zeus zabrał swoje rodzeństwo i obwarował się na najwyższej górze Grecji – Olimpie. Stamtąd dowodził nierówną walką, jednak szala zwycięstwa miała wkrótce się przechylić.

Zmiana stron

Tytanów było nieporównywalnie więcej – większość świata, w tym śmiertelnicy, byli po ich stronie, w dodatku samych tytanów było dwunastu, a olimpijczyków sześciu. Jednak Zeus zaczął ściągać na swoją stronę dzieci tytanów, i w ten sposób przyłączyli się do niego m.in. Helios, czy Prometeusz. Jednak po stronie Kronosa byli wciąż ci najpotężniejsi, włączając w to jego matkę, Gaję, czyli pradawną praboginię, matkę wszystkiego. Właśnie jej wsparcie dawało Kronosowi zwycięstwo. Jednak Prometeusz, syn Japeta, był jednym z najsprytniejszych tytanów – zdołał przekonać Gaję do przejścia na jego stronę, udało mu się to nawet z niektórymi braćmi Kronosa, w tym Okeanosem.

Obalenie czterech filarów

Gdy walka zbliżała się do decydującego punktu, Zeus postanowił obalić filary świata tytanów – filary w sensie dosłownym – czterech tytanów: Krios, Kojos, Japet i Hyperion stanowili cztery filary, który podpierały Uranosa (nieboskłon) przed upadkiem na ziemię. Aby zadać najważniejszy cios tytanom, Zeus postanowił obalić tę czwórkę i strącić ich w otchłanie Tartaru. Nie było to jednak łatwe.

Uwolnienie cyklopów i Sturękich

Za radą Gai i Prometeusza, Zeus uwolnił z Tartaru potwornych i dzikich braci Kronosa: cyklopów i hekatonchejrów. Te potworne monstra, dzieci Uranosa i Gai, z wdzięczności Zeusowi za ich uwolnienie, walczyli po jego stronie. To ich siła przeważyła szalę zwycięstwa na stronę Olimpijczyków. W końcu, cyklopi zaczęli kuć dla Zeusa pioruny, którymi mógłby on powalić cztery filary nieboskłonu. Zeus rzeczywiście wykorzystał owe pioruny i wybył na skraje świata.

Upadek nieboskłonu

Moment jego nieobecności postanowił wykorzystać Kronos. Wysłał swojego bratanka, Atlasa, aby ten zwalczył Olimpijczyków, którzy bez Zeusa byli o połowę słabsi. Atlas z łatwością dostał się na szczyt Olimpu i jedną ręką powalił Posejdona, a następnie kilkoma ciosami położył na łopatki Hadesa. Gdy już zamierzał pozbawić czci osamotnione boginie, Zeus właśnie strącił piorunami czterech tytanów podtrzymujących nieboskłon, Atlas więc postanowił ratować świat i czym prędzej spędził w dół niebiańskiej góry i przystając w Afryce, zatrzymał sklepienie niebieskie na swoich barkach. Gdy Zeus to ujrzał, uznał że jest to dla Atlasa należyta kara za walczenie przeciwko Olimpijczykom i Atlas- zgodnie z mitologią – trzyma sklepienie na swoich barkach do dziś.

Pokonanie Kronosa

Kronos pozostał sam na szczycie nieboskłonu, broniąc swojego tronu, gdyż nawet jego małżonka (i siostra) Reja go opuściła. Dzięki sile cyklopów i sturękich Zeus wdarł się na szczyt nieboskłonu i zdołał stanąć do osobistej walki ze swoim ojcem. Po ciężkim starciu, które zniszczyło duży obszar Ziemi pod walczącymi, Zeus ostatecznie uderzył swojego ojca piorunem i strącił go głęboko na pola elizejskie.

Następstwa

Wprawdzie był to oficjalny koniec tytanomachii, gdyż wszyscy tytani zostali pokonani, jednak owe starcie kładło się cieniem na najbliższe lata: wkrótce przeciwko Zeusowi wystąpili Tyfon i giganci, jednak są to już zupełnie inne starcia, będące jednak echem tego, gdyż zarówno Tyfon, jak i giganci nie godzili się z porządkiem nastałym po upadku tytanów.

Wynik

Oficjalne zakończenie tytanomachii nastąpiło, gdy w ranek po obaleniu Kronosa (które wydarzyło się o północy) Zeus, Posejdon i Hades podzielili między siebie świat następująco: Zeus wziął niebiosa i rządy nad wszystkimi bogami, Posejdon wziął morza i oceany, Hades ponure otchłanie Podziemia, Demeter zaopiekowała się samą ziemią i jej urodzajem, Hestia śmiertelnikami, a Hera światem emocji i odczuć, zostając między innymi opiekunką małżeństwa. Inne ważne figury w tej walce, Helios i Okeanos, zostali inaczej zaspokojeni. Na temat rozwiązania, które wypracowano z Heliosem, więcej można przeczytać w haśle Helios, a Okeanos na własne życzenie, odszedł na krańce świata, razem ze swoją małżonką Tetydą.


Olimp

Opis tytanomachii pojawia się w dziele Teogonia autorstwa Hezjoda.

Ważne jest to, co kryje się w głębi...



W tym obrazie nic nie jest takie jak się wydaje. Pozornie to zwykła scena obyczajowa, a jednak kryje w sobie wiele tajemnic. Płótno skrywa także inne obrazy: Rubensa, Tycjana i Jordána...

Diego Velázquez, właśc. Diego Rodriguez de Silva y Velázquez (1599- 1660) - hiszpański malarz epoki baroku, nadworny malarz króla Filipa IV, portrecista.
"Prządki"- (Las hilanderas) to jeden z najbardziej znanych obrazów artysty, znany także pod innym tytułem "Historia Arachne". To tylko pozornie scena obyczajowa - w rzeczywistości artysta wprowadza nas w świat ukrytych sensów mitologicznych i popisów malarskich. Sądu Ateny nad prządką, która ośmieliła się stanąć do rywalizacji z boginią.

Wyrok na Matejkę



Z kolei na obrazie "Wyrok na Matejkę" na pieczęci jest postać kobiety, a na postaci mężczyzny z dokumentem widać zarys postaci męskiej z brodą.