Jesień już do nas przyszła,
Złote słońce chmurą przykryła,
Dookoła czerwień i złoto,
To coś, co serca rozgrzewa.

Kolorowa wędruje po kraju,
Drzewa jasnymi barwami grają,
Liście spadają jeden po drugim,
Ułożone jak dywan pod nogami.

Pod borem mgła uwodzi,
Zasłona powoli opada na drzewa,
Czerwienieją liście, złoci się trawa,
Wszystko zaczyna się zmieniać.

Idąc przez las, czuję zmiany,
Odczuwam w sercu i na twarzy.
To piękno zachwyca i zaskakuje,
Każdy krok dalej mnie zwodzi.

Jesienne jutro to czas przejścia,
Pozwól sercu przepełnić się ciepłem,
I wędruj po kolorowych ścieżkach.
Przywracając nadzieję życia wciąż nową.

Gdzie wybierasz się dziś na spacer,
Po lesie, łące, może nad wodą,
Skąd czerpiesz siłę, jakie masz marzenia,
Czy cię jeszcze pochłania codzienność?

 Daję ci radę od serca,
Nie daj się zwyciężyć rutynie,
Znajdź miejsce dla siebie na ziemi,
Gdzie usłyszysz ciche szepnięcie.

W lesie drzewa rozpościerają swe ramiona,
W wodzie odbija się niebo i słońce,
Są takie miejsca, gdzie człowiek spotyka moc,
A w sercu owocują jasne myśli.

Nie trać nadziei i nie poddawaj się myślom,
Świat wciąż czeka na twój uśmiech,
Zapytaj siebie, jaki jest twój cel,
I krok za krokiem idź naprzód.

Miłość to nie tylko słowo
To uczucie, które trwa i rośnie
To gest, który pokazuje i daje
To wiara, która wspiera i chroni

Miłość to nie tylko chwila
To historia, która się tworzy i pamięta
To droga, która się przeżywa i dzieli
To cel, który się dąży i osiąga

Miłość to nie tylko ty i ja
To ludzie, którzy nas otaczają i kochają
To świat, który nas inspiruje i zachwyca
To życie, które nas łączy i spełnia

Widzę świat przez pryzmat szkła
Kolory tańczą w promieniach słońca
Zielone liście, czerwone kwiaty, niebieskie niebo
Wszystko jest piękne i jasne

Ale gdy dotykam szkła, czuję zimno
Nie mogę poczuć ciepła ani zapachu
Tylko odległość i pustkę
Wszystko jest sztuczne i martwe

Chcę wyjść z tej klatki ze szkła
Zobaczyć świat takim, jakim jest naprawdę
Dotknąć, poczuć, żyć
Wszystko jest prawdziwe i pełne

Myślę, że Krzyś ma dużo racji a wiersze w większości były pisane w szpitalu gdy walczyłam ze śmiercią.

Dobromirze,dziwne skojarzenie.
Hogan,na szczęście to już dawno było.Czytając Twój ostatni wiersz jakiś niepokój w duszy się telepie...

Twoja poezja [przepiękna] przegląda się w nastroju i słowach tej piosenki:

Dziękuję Gratko za komentarz  

Tak, tak działo się w moim życiu, dziś z ulgą mogę napisać, że mam to za sobą i tylko te wiersze, przypominają o najgorszych
koszmarach mego życia.

Hogan 
słowa uznania! 
Szpital, Do drogi  - moim zdaniem najlepsze  z Twoich wierszy.
 Nie ma wTwoich wierszach  parcia do przodu, trochę brak radości życia, jest niepokój, są emocje.
 Jeszcze raz muszę je przeczytać, w tej chwili piszę bez zastanowienia....
Tak to już jest, że wiersze piszemy gdy nam smutno, albo w euforii . 
Na ogół gdy smutno... 
Życzę Ci szalonego szczęścia!  

aha, no chyba, że tak. nie skapłam o co chodzi z tym cdn :lol: