Jedna z moich ulubionych płyt w ogóle.

Okazuje się, że Fripp to niezły jajcarz. 

Proponuję przyjrzeć się bliżej liderowi zespołu, Robertowi Frippowi, bo jest to zdecydowanie postać nietuzinkowa. Jest wirtuozem gitary, chociaż się tym nie chwali. Nie przebiera palcami po gryfie, nie popisuje się ultra szybkimi przejściami, a mógłby (Greg Lake opowiadał, że potrafił zagrać na gitarze jedną z najszybszych kompozycji Paganiniego), ale tego nie robi, tylko siedzi na scenie na krześle barowym, gdzieś w cieniu i wyczarowuje te swoje dźwięki. To do niego powiedział kiedyś wielki Jimi Hendrix: "Człowieku, uściśnij moją lewą dłoń, jest bliższa mojemu sercu". Za taki komplement każdy gitarzysta dałby się pociąć. 
Fripp jest skromnym, angielskim dżentelmenem, z charakterystyczną brytyjską flegmą, który od 34 lat jest przykładnym mężem... punkowej wokalistki Toyah Willcox. Jest też postrachem dziennikarzy muzycznych (zwłaszcza tych nieopierzonych), którzy chcą przeprowadzić z nim wywiad, po prostu ich, mówiąc kolokwialnie, miażdży swoją inteligencją, wyszukanym słownictwem i intelektualną zabawą językiem, dla młodych dziennikarzy to powolne przypiekanie i prawdziwa udręka, a Fripp z sadystyczną wręcz przyjemnością obnaża ich ignorancję i niewiedzę.
Muzyk jest też twórcą szkoły dla gitarzystów "Guitar Craft", wraz ze swoimi studentami gra koncerty i nagrywa płyty, stworzył też z nimi zespół The League of Crafty Guitarists (Liga zręcznych gitarzystów). Nagrywał z Brianem Eno, Davidem Sylvianem, Peterem Gabrielem, Davidem Bowie... Można wymieniać i wymieniać.

Poniżej występ Frippa ze swoimi studentami:

King Crimson to innowacja, wyprzedzanie swoich czasów. Choćby karkołomny pomysł Frippa na trzy dwójki, czyli dwie perkusje, dwa basy i dwie gitary. Nagle taki utwór "Red", który i tak był mocarny, nabiera mocy, która słuchacza wręcz wgniata w ziemię niczym walec.

Cytat:Chyba nie znam nikogo komu by sie ich repertuar nie podobał

Ja niestety, znam takich bardzo wielu. Co innego puścić komuś takie "Epitaph", "Starless" czy "One time" te piosenki mogą nie podobać się chyba tylko ludziom kompletnie wyzutym z emocji, fanom disco polo albo takim, którym słoń nadepnął solidnie na ucho i jeszcze zrobił tam kupę. Ale wystarczy tym samym ludziom puścić fragmenty "KonstruKction of light", "Lark's tongues in Aspic", czy "Starless and the Bible Black" i gwarantuję, że 70% z nich nie zrozumie tej muzyki, będzie dla nich zwyczajnie zbyt trudna.

Ale po co w ogóle cytować kogoś, do kogo akurat odpowiadamy?

Jak byś odpowiadał na mój post, który byłby powiedzmy trzeci nad Twoim postem, to wtedy rozumiem ale tak to, nie
ma takiej potrzeby a transfer zjada pamięć.

Hmm-- gut.
Będę zawsze cytował.

Ale jaja... źle przeczytałem... gut, będę cytaty skracał.

Kochani, jedna mała prośba. Nie cytujcie całych wypowiedzi osób, do których odpowiadacie bezpośrednio pod postem.
To tylko prośba i w miarę moich możliwości, będę poprawiała.

Bo ja stary, schorowany- zarażam.
To moje lata z podstawówki, kiedyś starszy kolega mi to zaszczepił, ja bylem wtedy jeszcze na etapie grupy Slade.
 też ok... ale inny kaliber.
Dzisiaj też tworzy nie mnóstwo świetnej muzyki, ale w tamtych latach wiele eksperymentowano, a to jest droga do tworzenia wybitnych dziel. Porażki i sukcesy.
 SBB

Ty mnie zaraziłes tym zespołem ..
Ale jeżeli chodzi o sam zespol ,to rzeczywiscie , piekne piosenki ,niezwykłe nagrania i etc ..Chyba nie znam nikogo komu by sie ich repertuar nie podobał _